dec 072017
 

Het jaar begon na de nieuwjaarswensen zoals meestal met het NK shorttrack. Mark reed degelijk naar de vijfde plek in Amsterdam en haalde brons op de 1000 meter. In de halve finale 500 meter kwam hij ten val en brak twee ribben. Daar kwam hij een paar weken later achter.

Mark NK shorttrack 2017 dag 2

Het was een raar toernooi met wazige beslissingen. We hoorden achter de jurytafel scheidsrechters conculderen dat een ritwinst in de A-finale een Penalty moest zijn. “Ik kan het nu ook niet meer terug draaien” hoorden we de hoofdscheidsrechter zeggen. Het is belangrijk om te weten dat uitslagen op deze toernooien mede bepalend zijn voor kwalificaties voor o.a. Worldcups, EK en WK. Topsporters verdienen de beste arbitrage en dat was in Amsterdam helaas zeker niet het geval. Mark plaatste zich niet voor het EK maar hoopte dat de Worldcups in Dresden en Minsk, die hij wel mocht rijden, alsnog toegang zouden geven voor het WK in Ahoy.

Dukky

Het was ook in deze periode dat Dukky steeds zieker werd. Als je met hem liep, dan leek alles prima, maar thuis lag hij continue te trillen en zachtjes te janken. Bij de dierenarts bleken zijn bloedwaarden erg slecht. Met een dag infuus en medicijnen hebben we geprobeerd dat te herstellen en het proces te keren. De waarden leken even verbeterd,  maar een week later waren ze nog veel verder achteruit gegaan. We konden toen niet anders dan onze goede trouwe vriend in laten slapen. In onze ogen het beste dat we hem konden gunnen in plaats van langer laten lijden en aftakelen. Rust zacht lieve Dukky; je was een fijne hond!

Wij hadden een paar maanden eerder via Vakantieveilingen voor een paar euro een midweek hotel in het Oost-Duitse Jöhstadt gewonnen. Het idee was dat Mark en Freya daar dan in de zomer mooi samen heen hadden gekund. In de week dat zij konden, was het hotel echter niet beschikbaar. Met niet verzilveren was maar een paar euro verloren gegaan, maar het kwam nu mooi uit. We besloten om naar de Worldcup in Dresden te gaan, dan aansluitend een midweek naar Jöhstadt en dan meteen door naar de wintersport in Steinach.

Mark Wordcup Dresden

Mark reed een nette Worldcup in Dresden. Hij reed mee in de relay en het team won er zilver. Individueel ging het ook heel aardig. Dresden is een mooie stad en die hebben we uiteraard ook weer goed bekeken. Na de Worldcup reden we eerst nog even naar de Bastei; een mooi stukje landschap met bijzondere brug vlakbij Dresden, en daarna naar Jöhstadt. Het hotel was zoals verwacht van Nederlanders, die niet helemaal begrepen dat je op een menukaart meer dan alleen varkensvlees en vis moet aanbieden als je graag wilt dat gasten in het hotel gaan eten. Maar gelukkig was er even verderop een restaurantje waar het allemaal prima in orde was. Vanuit Jöhstadt brachten we een bezoek aan o.a. het prachtige Praag, aan Karlovy Vary met alle warmwaterbronnen en aan de echte voormalige oostblokstad Chemnitz. Kortom, we hebben ons wel vermaakt en reden vervolgens door naar Tirol.

Bastei Sachsische Schweiz

We reden eerst naar Innsbrück om Anke van het vliegveld op te pikken die ook een paar dagen mee wilde skiën. Haar vliegtuig had flinke vertraging wegens een lekke band van een militair toestel op de startbaan. Daarom hebben we die tijd maar in winkelcentrum DEZ doorgebracht. Maar uiteindelijk hadden we haar in de auto en zijn we doorgereden naar Cavareno in Italië. Onderweg was het even flink glibberen in de sneeuw op de Mendelpas. In Cavareno was het even zoeken naar het huis van Arianna maar ook dat lukte. We aten met haar en ons gezin pizza (met ananas) en reden toen naar het huis van Arianna’s oma waar we die nacht zouden slapen. De volgende ochtend vertrokken we naar Steinach. Arianna en haar vriend kwamen ook mee voor een dagje skiën.

Wintersport 2017

Het was twee nachten wat krap in het appartement, maar met een beetje improviseren lukte het prima. We hebben lekker met z’n allen geskiet, daarna ging Arianna met de trein terug en was Anke er nog even. Met haar hebben we ook nog een dag op de Stubaigletscher geskiet. Daarna werd Anke door Christa op het vliegveld afgeleverd, hebben we zelf nog in Steinach en Racines geskiet en vervolgens reden we huiswaarts. Tijdens ons eerste weekend in Steinach reed Mark de Worldcup in Minsk. Hij reed erg sterk naar twee B-finales en haalde goud op de relay.

Ondertussen was Hank gestopt met zijn werk. Hij was als senior adviseur binnengehaald maar de beoogde strategisch adviserende rol werd mede door een organisatieverandering steeds meer uitvoerend. Bedrijf en werkveld waren leuk, maar de voldoening in het werk verdween. Het was beter om te stoppen en op zoek te gaan naar nieuwe kansen dan om met tegenzin naar het werk te gaan, dus heeft hij ontslag gevraagd en gekregen

Thuis was het ook rustig zonder Dukky. In ons huis hoort gewoon een hond. Een blik op Marktplaats leerde ons dat de fokker waar zowel Voegel als Dukky vandaan kwamen, een hondje beschikbaar had. Hij was als eerste was uit het nest uitgezocht, maar de beoogde nieuwe eigenaar had een arm gebroken en besloot nog even te wachten met een pup. Op Facebook hadden we gevraagd mee te denken over een geschikte naam die een relatie met een eend had (kooikerhondje). Nog op de oprit van de fokker kwam er een appje van Ingrid dat een collega van haar Yerke voorstelde: Fries voor woerd. Die naam vonden we meteen mooi en zo reed Yerke met ons mee terug naar Wanneperveen. Yerke kon meteen beginnen bij de puppycursus van Kwispel en slaagde later in het jaar ook voor de jonge honden cursus. Het is een vriendelijk, gezellig beestje.

Yerke

Mark had goede hoop dat hij op basis van zijn rijden op het NK, bij de laatste twee Worldcups en tijdens trainingen zou worden geselecteerd voor het WK Shorttrack in Ahoy. Het mocht helaas niet zo zijn. Later dit jaar zou blijken dat het WK relayteam automatisch geplaatst was voor de eerste Worldcups van het nieuwe seizoen, en daarmee een voorsprong nam in de Olympische kwalificatie. Dit betekent dus dat een eerste kwalificatietoernooi tussen buitenlanders (Invitationcup 2016) en slechte arbitrage op het NK direct invloed hebben op de kwalificatie voor de Olympische Spelen in het volgende seizoen. Wij vinden dat een buitengewoon kwalijke zaak, maar zijn helaas niet bij machte dit te veranderen.

Anke was ondertussen rond aan het kijken voor een minor en ontdekte dat ze via Windesheim in een project op Bali mee kon doen. Ze solliciteerde en werd uitgekozen. Op de warmste dag van de zomer haalde Hank met haar de studentenkamer in Tilburg leeg. Een paar weken na de zomervakantie vertrok Anke naar Indonesië. Toen wij  in de zomer met haar mee keken naar tickets, vonden we voor onszelf een mooie aanbieding van TUI voor een 12-daagse reis naar Bali. Vliegen met Emirates en een mooi hotel met ontbijt. We hadden na een informatieavond al gehoord wat een bezoek aan de Olympische Spelen zou kosten (om te beginnen 500-700 dollar p.p.p.n voor een hotel, plus de rest, terwijl het nog maar afwachten was of Mark zich zou kwalificeren) en besloten na overleg met Mark om daar in ieder geval niet heen te gaan. Dus boekten we Bali voor de herfstvakantie en de halve week daarna.

Corso Sint Jansklooster 2017

Eind augustus kwam Sophia aan op Schiphol. We hadden toch maar weer besloten via AFS een uitwisselingsstudent in huis te nemen, en deze keer kwam die uit Virginia. Nog diezelfde avond bezochten we het corso in Sint Jansklooster en kort daarna de Blues en Gondelvaart. We hebben deze zomer redelijk wat gevaren en een enkele keer gewaterskiet. Sophia kon in haar eerste weken mooi met Anke op stap, tot zij naar Bali vertrok.

Hank had in augustus een prettig gesprek gehad bij de gemeente Tynaarlo en kon een paar dagen later tot het eind van het jaar beginnen. Aafke deed zo links en rechts nog wat workshops en trainingen en startte de opleiding Bedrijfsadviseur inclusieve arbeidsorganisatie. Anke werkte op Bali aan haar projecten en deed ook veel mooie dingen, Mark trainde hard en Sophia begon haar schooljaar op Stad en Esch.

Mark Invitationcup 2017 day 2

Het shorttrackseizoen 2017-2018 begon voor Mark goed bij de KNSBcup en wat minder bij de Invitationcup.  Tijdens het kwalificatietoernooi kwam hij net één plekje tekort voor de eerste Worldcups. Het relayteam van het WK in Ahoy bleek namelijk al geplaatst. Daarmee begon de Olympische kwalificatie via de nieuwe Worldcups feitelijk al onzuiver. Het WK team werd namelijk bepaald in een seizoen dat begon met een onzuivere selectiewedstrijd in het begin van shorttrackseizoen 2016-2017, namelijk de Invitationcup. De uitkomsten van die wedstrijd worden altijd sterk beïnvloed door de deelname van buitenlandse rijders en dan heb je geluk of pech. Daarna kwam er nog een NK met slechte arbitrage en zo werkt een onzuiver seizoen meteen door in de Olympische kwalificatie tijdens het volgende seizoen. Het WK relayteam had daarom nooit mogen worden aangewezen voor de eerste Worldcups. Het zijn allemaal jongens die van elkaar kunnen winnen en verliezen en die verdienen allemaal een eerlijke kans in een nieuw seizoen. Eerlijker zou zijn geweest om de NTS rijders en een paar RTC rijders in twee weekenden elke afstand twee keer te laten rijden om de Worldcup tickets. Dan heb je een zuivere kwalificatie waarbij niemand een beschermde status van Sjinkie zal betwisten. Helaas was dit niet het geval, en stond Mark al aan het begin van het seizoen op achterstand voor de Olympische Spelen.

In oktober vertrokken wij naar Bali. Het werd een heerlijke vakantie waarin we ook nog een paar dagen met Anke en vriendinnen op stap waren. We hebben veel gezien en gedaan. Vooral het snorkelen vonden we geweldig. Al onze belevenissen staan van dag tot dag beschreven in >> deze blog <<.

Bali 2017 cellphone Aafke

Op de terugweg in het vliegtuig bleek de overgang van tropische, vochtige, warme lucht naar een dag airco in het vliegtuig voor Hank verkeerd uit te pakken. Het hoesten begon al in het vliegtuig en werd thuis snel erger. De huisarts bevestigde het vermoeden van longontsteking. De antibiotica deden hun werk, maar het heeft nog lang geduurd voor de energie terug kwam en hij weer voor halve dagen kon beginnen.

Ondertussen reed Mark in Bormio een sterke Alta Valtellina Trophy en mocht hij daarna naar een trainingskamp in Japan, de Worldcups van Shanghai en Seoul en terug naar China voor de Shanghai Trophy. In Shanghai reed Mark niet in de heat van de relay en werd een zwak rijdend team direct uitgeschakeld. Daardoor was er ook geen kans voor Mark om daar in de halve of hele finale te laten zien wie in Nederland de sterkste relayrijder is. Ook in Seoul ging de heat, opnieuw zonder Mark, moeizaam maar gelukkig wist Sjinkie in de laatste ronde van 3 naar 1 te gaan. Mark reed daarna in de halve en hele finale en heeft daar echt zijn visitekaartje af gegeven. Als tempobeul wist hij de vaart in de ploeg te houden en aanvallen af te slaan. Het werd een zilveren medaille, achter een sterk Korea. Daarmee was Olympische kwalificatie veilig gesteld en had Mark goede hoop gekregen dat hij een plek in het Olympische team had verdiend. Het mocht helaas niet zo zijn. In alle eerlijkheid kunnen we hier geen rationele verklaring voor vinden, en dat steekt. Wij kunnen het werkelijk niet bevatten dat Nederland een van zijn sterkste relayrijders thuis laat en vinden het ontzettend sneu voor Mark. Als iemand zich na alle tegenslagen steeds weer heeft opgericht en zich elke keer weer bewezen heeft, is hij het wel. Onbegrijpelijk, echt…..

kerstkaart-2017

We zitten nu in de laatste weken van 2017. Een jaar met mooie momenten en enorm veel onbegrip en teleurstelling aan het eind. Een jaar ook waarin heit goede bloeduitslagen kreeg waar de artsen verbaasd van staan. Een jaar waarin we afscheid moesten nemen van onze Dukky en waarin we Yerke in ons gezin mochten verwelkomen. Een jaar ook met mooie vakanties en lekker varen door de Wieden. We gaan ons best doen om straks van 2018 ook maar weer het beste te maken.

nov 062017
 

Toen we op een zomerse ochtend met de laptop in de tuin voor Anke, die voor een minor vierenhalve maand naar Bali zou gaan, aan het kijken waren naar vliegtickets, kwamen we zomaar een mooie aanbieding van Tui tegen. Twaalf dagen Bali, hotel met ontbijt en vliegen met Emirates voor een erg aantrekkelijke prijs. Omdat we net besloten hadden in ieder geval niet naar de Olympische Spelen te gaan (dat werd veel te kostbaar terwijl nog niet zeker is of Mark daar mag rijden), besloten we maar te boeken. ’s Ochtends geen plannen, ’s middags de reis geboekt en ook maar twee excursies er bij. De rest van de dagen vulden we op in overleg met een chauffeur die we op internet vonden. Anke heeft daar nog wat in geschoven en zo hadden we het programma rond.


KLIK HIER VOOR HET HELE FOTO-ALBUM BALI

Door drukte op het werk e.d. kwamen we pas laat in vakantiestemming. Wel stoelen naast het raam gekozen zodra dat kon, maar het inpakken gebeurde pas op het laatste moment. Zo veel hoefde er ook niet mee: wat zomerkleren, zwemspul, zonnebrand en dat soort dingen. We hadden ook nog wat warme kleding voor een bergtocht van Anke mee en een boek met wat hemdjes voor Myléne. Sophia zou tijdens de herfstvakantie bij Madisson, een andere AFS’er in Jorwert, gaan en daarna nog de eerste schoolweek naar schoolvriendin Fanzi. Yerke werd gehaald door Cornelis en Ingrid. Zij brachten de dag voor ons vertrek ook Sophia en Madisson naar Jorwert. Die waren de avond er voor nog met Aafke naar het U2 festijn in de Meenthe geweest. Hank bleef toen thuis, die was niet bepaald topfit.

De reis: zondag 22 oktober – maandag 23 oktober
Op het journaal was verteld dat het op onze dag van vertrek topdrukte met lange rijen op Schiphol zou zijn. We kozen er dus voor om op tijd te vertrekken. Om ook onvoorziene dingen op het spoor voor te zijn, namen we nog een trein eerder. Met dagkaartjes van de Etos waren we snel en voordelig op Schiphol. We gaven de Etos dagkaartjes weg aan twee mensen die net samen kaartjes zouden kopen. De balie van Emirates was nog niet open dus gingen we in een rustig hoekje zitten. Aafke zat lekker te lezen op de e-reader. Hank haalde nog even snel een 64gb geheugenkaartje voor de mobiel van Anke want ze had net laten weten dat het hare gecrasht was.

Eenmaal ingecheckt, door de beveiliging en douane en bij de gate was het opnieuw wachten. We vlogen in een Airbus 380-800 die door oponthoud in Dubai veel te laat op Schiphol aan kwam. Onze twee uur overstaptijd gingen zo’n beetje op aan vertraging. Na een vlucht met een mooie zonsopkomst boven de bergen van Iran en een glimp van een nevelige (smog?) skyline van Dubai werden we in de hal opgewacht door een grondstewardess die ons en nog een kleine 20 man mee nam naar onze aansluiting. Het ging in ferme pas door het gebouw, door de beveiliging en dan in een bus die ons een heel eind weg bracht naar een Boeing 777 die al klaar stond. Kort daarna vlogen we weer. In het vliegtuig hadden we internet en we kregen een appje van Mark dat hij naar de Worldcups van Shanghai en Seoul mocht, met vooraf een trainingskamp in Japan en na afloop nog een andere wedstrijd in Shanghai. Top!

Bali 2017Bali 2017

Na opnieuw een lange vlucht over o.a. India kwamen we in het donker op Bali aan. Via de wifi op Denpasar hadden we al meteen contact met Anke. Bij de aankomst stond een massa chauffeurs met bordjes. Vind ‘m daar maar eens tussen.

Bali 2017 cellphone pictureBali 2017 cellphone Aafke

We hebben ons gemeld bij een information desk en die vonden voor ons de chauffeur van ons busje. We kregen een tasje van Tui en met nog een paar mensen gingen we onderweg. Even later konden we inchecken bij hotel Wina Holiday Village in Kuta. We betrokken onze kamer 256, waren een tijd aan het rommelen met de DDT geïmpregneerde klamboe (waarom geen haakje in het plafond boven het bed en we zagen toch twee muggen) en vonden in het TUI tasje een briefje waarop stond dat we donderdag en zaterdag een excursie hadden. Dat klopte niet, want we hadden voor dinsdag en maandag geboekt, en de rest van de dagen was al gepland. Eerst maar slapen nu……

Dinsdag 24 oktober: richting Ubud
Deze ochtend meteen maar begonnen te appen met de twee Tui agenten die op ons briefje stonden: Maria en Billy. Uitgelegd dat zonder overleg excursies verplaatsten niet kan, omdat al onze andere dagen al vol gepland waren. Maria reageerde meteen dat restitutie niet mogelijk was. Daar hebben we bij thuiskomst melding van gemaakt bij Tui (zie naschrift onderaan deze blog). Billy spraken we rond 10 uur bij een soort welkomstpraatje in de hotellobby. Hij heeft de tweede excursie terug gezet op de oorspronkelijke maandag en die eerste excursie hebben we dan zelf maar gemaakt door buiten voor het hotel een chauffeur te vinden die ons naar Ubud en omgeving reed.

Bali 2017Bali 2017

De chauffeur heette of noemde zich Turtle en reed ons voor 500.000 roepies (goed 30 euro) de hele rest van de dag rond. Hij toeterde in die tijd ongeveer 2000 keer vaker dan wij samen zolang wij auto rijden.  Het verkeer in Bali rijdt links. Tussendoor rijden talloze scooters. Soms hele gezinnen op één scootertje. Verkeersregels zijn een soort richtlijn, maar als er een gat is dan duik je er in. De ander remt wel, want die wil ook geen schade. Er zijn “gewone” tankstations maar ook erg veel vierkantige tanks op wieltjes met een handpomp erop of je koopt in literflessen langs de weg.

Richting Ubud bezochten we o.a. een Batik-fabriek waar Aafke een mooie sarong kocht, een werkplaats met houtsnijwerk waar we een sculptuur voor onze slaapkamer haalden en een zilverwerkplaats met winkel waar we niets kochten. We bezochten de Batuan tempel waar Aafke mooi voor het eerst haar eigen sarong aan kon. Hank kreeg net als vele andere toeristen een leen-sarong.

Bali 2017Bali 2017

Bij een winkeltje stopten we even om een internet simkaartje te kopen. 9 gb + 13 na middernacht (snap het niet maar het zal wel) voor 75.000 roepia dus maar een paar euro. De sim kaart ging in een reserve telefoon die we daarna als hotspot voor de eigen S7’s gebruikten. We hebben ongeveer 4,5 gb gebruikt en het kaartje bij thuiskomst aan de ouders van Sanne gegeven. Vervolgens gingen we naar een plantage (Ubud Me Sari) waar we een korte rondleiding kregen, een kopje Kopi Luwak bestelden en zo’n 14 kopjes met soorten thee en koffie mochten proeven.

Bali 2017 cellphone AafkeBali 2017 cellphone Aafke

We kochten uiteindelijk een zakje kopi-luwak koffie, een zakje ginseng koffie en een zakje lemongrass tea. We bezochten vervolgens de rijstterassen boven Ubud. Bij de grote parkeerplaats kochten wij een toegangskaartje en daarna moesten we ergens naar links lopen en rechtsaf gaan. Het was ons echter niet helemaal duidelijk waar we precies heen moesten. Zo kwamen we wel op mooie plekken tussen de rijstvelden, maar steeds was er een poortje waar mensen een donatie vroegen om door te mogen, en zeiden dat we verkeerd zaten als we ons kaartje lieten zien.  Dus keerden we om of gooiden we echt het meest minimale bedrag in het potje toen ze zeiden dat we langs hun weggetje op de goede plek terecht kwamen. Daar kwam niks van terecht natuurlijk. Vervelende geldklopperij was het, maar uiteindelijk hebben we wel mooi door de rijstvelden gewandeld en zijn we uiteindelijk in de regen bij de taxi terug gekomen.

Bali 2017Bali 2017

Na terugkomst in het hotel hebben we aan de boulevard gegeten. Het eten was niet duur maar ook niet heel goedkoop, best goed maar niet erg veel. Elke taxi op de boulevard toetert of je mee wilt als ze langs het voetpad rijden. We hebben nog even op het strand gekeken en uiteindelijk in het eigen hotel nog een ijsje genomen. Hank is ook nog even in het zwembad gesprongen en toen lekker naar bed. De volgende dag zouden we met onze “eigen” chauffeur op pad.

Woensdag 25 oktober: met Ngurah richting Batukara temple en Jatiluwah rijstvelden
De dag begon met ontbijt en een heerlijke duik in het zwembad van het hotel. Ngurah zou er rond 10 uur zijn, dus zaten we vanaf ongeveer half 10 klaar in de lobby van het hotel. Lekker rustig. Nog even op de mobiel kijken, maar toen was hij er al, 20 minuten te vroeg. Een aardige vent die erg met ons meedacht wat leuke bestemmingen zouden zijn en die veel wist uit te leggen over de Balinese cultuur. Hij was vanwege een vriendin ooit een paar maanden in Duitsland geweest en we denken dat dit hem wel hielp op te beseffen welke doodnormale Balinese dingen voor ons toch heel bijzonder waren: “This is a totally different world!”

Bali 2017Bali 2017

Als één van de eerste dingen bezochten we een vlindertuin. Het was net Emmen, maar dan echter. In één ruimte kreeg Aafke een grote kever in haar handen en enorme wandelende takken. Van de schorpioenen zag ze toch maar af. Even later zaten er enkele enorme vlinders op haar, waaronder de grootste soort van Bali.

Bali 2017Bali 2017

Daarna gingen we naar de Pura Luhur Batukaru tempel, in de jungle. Ngurah liep met ons mee en legde ons dingen uit. Toevallig was er die dag een dorp naar de tempel gekomen voor een ritueel. Er zijn in Bali veel rituelen en ook veel tempels. Elk gezin heeft z’n eigen tempel en als er meerder families op een erf wonen, dan hebben die ook een familietempel. Dan zijn er nog dorpstempels en er zijn zes grote tempels op Bali die dat nog weer overstijgen. Net zoals veel Christenen bidden voor het eten, doen hindoes na het koken en voor het eten een offertje op straat waar ze dan een gevlochten bakje met wat eten neer leggen. Dan zijn er nog andere rituelen, variëren van geboorte, huwelijk en overlijden en verjaardagen, tot een nieuwe auto of het bouwen van een huis tot Galungan. Dat laatste is voor Balinese hindoes wat voor ons kerstfeest is. Het komt elk jaar terug, en vanwege de Hindoestaanse kalender is dat elke 210 dagen. Veel beelden en degelijke krijgen een soort sarong om. In plaats van een kerstboom zetten ze een “Penjor” voor het huis. Een grote bamboe stuk die bovenaan gebogen is en waaraan de prachtigste decoraties van palmbladeren komen te hangen. Omdat het op de woensdag van ons vertrek (dus een week na deze dag) Galungan was, hebben we veel van deze voorbereidingen kunnen zien.

Bali 2017Bali 2017Bali 2017

Hoe dan ook, dit dorp had een ritueel bij deze tempel en we zagen dus van nabij hoe prachtig traditioneel geklede dames met manden fruit op het hoofd aan kwamen wandelen, hoe er geofferd en gebeden werd. Dat stukje tempel was tijdens dit gebeuren niet toegankelijk maar je kon het allemaal goed zien en foto’s maken was geen probleem. Toen we naar de auto liepen, werden we gewenkt door een aantal mannen onder een afdak. Die speelden een soort gokspel met wat wel dominostenen leken. Er lag geld op de vloer en Hank mocht wel mee doen. Daar hebben we maar vriendelijk voor bedankt.

Bali 2017Bali 2017

Daarna gingen we naar andere rijstterrassen dan die waar we een dag eerder waren geweest. Dit landschap was Unesco Werelderfgoed; de Jatiluwih rijstvelden. Hier zijn we niet doorheen gewandeld maar we hebben er wel mooie panoramafoto’s kunnen maken. We lunchten bij Billy’s Terrace Cafe. Een uitgebreide rijsttafel met gratis icetea, thee en koffie daarbij. Toch kozen we voor eerst voor een cola, omdat we hadden gehoord dat dit met het oog op mogelijke buikklachten op Bali bij voorbaat verstandig is. Er kwam net een mooie tafel met uitzicht vrij toe we een plek zochten, en de man die afrekende had er nog een Canon camera op de rug liggen. Omdat Hank het soms wel grappig vind om op een onschuldige manier mensen in verwarring te brengen, legde hij zijn camera en net zo naast. De opzet slaagde want die man wist even niet hoe hij het had toen hij na het afrekenen terug kwam voor de camera maar nam gelukkig toch zijn eigen mee…

Bali 2017Bali 2017

Na het eten was het nog even lachen toen Ngurah dacht dat Aafke kokosmelk voor bij de zwarte rijst pudding in haar koffie had gedaan, maar nadat ze nieuwe koffie had gekregen, leek toch dat ze het goede kannetje had gepakt. Aafke schreef vervolgens geschiedenis door als eerste toerist ooit in Billy’s café en als eerste gast van Ngurah graag haar eigen kokosnoot te openen om te drinken. Hank had pleisters in z’n portemonnee maar voor dat scherpe kapmes hadden die weinig geholpen. Maar met enige hulp van Ngurah lukte het uiteindelijk om de kokosnoot, die overigens in niets lijkt op wat wij als kokosnoot kennen, te openen.

Bali 2017 - cellphone pictureBali 2017 - cellphone pictureBali 2017 Cellphone picture

We vertrokken weer van de rijstvelden en even later stopten we voor het huis van Ngurah. De dag voor onze aankomst was zijn zoon getrouwd. Hij wilde even kijken hoe alles er bij stond en ons laten zien hoe hij woonde. Er stonden meerdere mooie huizen van hemzelf en broers op het kavel en uiteraard een mooie familietempel. Aafke mocht helpen een offertje in elkaar te vouwen en even later reden we weer verder. Onze laatste bestemming voor die dag was de Tanah Lot tempel. Die ligt in zee. Je komt eerst langs allemaal stalletjes met koopwaar waar Hank de Magnum crème brûlée  ontdekte. We moeten nog checken of die ook in Nederland te koop is; wat een lekkere Magnum!

Bali 2017Bali 2017

We maakten wat foto’s met uitzicht op de tempel en aan zee en sloten aan in een rij zonder echt te weten waarom. Aan het einde stond een priester, mocht je een donatie doen, heilig water uit een bron drinken, kreeg je rijstkorrels op je voorhoofd gedrukt en een bloem achter je oor. Daarna mocht je buitenom een trap op, maar die leidde niet zo ver omhoog.

Bali 2017Bali 2017

We liepen nog een straatje in met wat stalletjes waar Aafke voor een grijpstuiver als souvenir een soort muziekgevalletje kocht. Daarna genoten we van de zonsondergang boven zee met uitzicht op de tempel en maakten we daarvan nog wat mooie foto’s.

Terug in Kuta liepen we nog even door de Beachwalk Mall, zagen we dat ze daar ook een Dairy Queen hebben (die kennen we alleen uit Texas), aten we er in een soort kip-restaurantje wat kipstukjes (we hadden bij de rijstterrassen al een uitgebreid rijstbuffet gehad) en kochten in het warenhuis Mata Hari nog een paar souvenirs. Bijna liepen we zonder te betalen de winkel uit omdat we meenden dat we naar een ander gedeelte van het warenhuis liepen, maar daar kwamen we op tijd achter en anders hadden ze ons wel tegen gehouden. Uiteindelijk zijn nog even het zwembad van het hotel in gedoken voor we naar bed gingen.


Donderdag 26 oktober: met de neef van Ngurah naar het noorden
Omdat Ngurah na de bruiloft van zijn zoon thuis nog heel wat op te ruimen had, bracht zijn neef ons naar Noord Bali, waar Anke woont. Onderweg bezochten we eerst nog de Pura Ulun Danu Bratan tempel. Deze staat op de voorpagina van bijna elke folder over Bali. We hebben hier rustig rond gekeken en een paar mooie foto’s gemaakt.

Bali 2017Bali 2017

Daarna reden we verder, de bergen in. Hier begon het ook wat te regenen. We stopten nog even waar langs de weg apen zaten. Van mannen in een hokje kocht Hank een schaal bananen (mini) en pinda’s om ze te voeren. Dat was 20.000 roepia’s oftewel goed € 1,20.

Bali 2017Bali 2017

Daar viel vast nog wel wat op af te dingen maar in de stromende regen geloofde hij het wel. Eén aap was duidelijk de grote baas. Als hij zijn zinnen op een banaantje had gezet, durfde geen enkele andere aap die aan te pakken. In de regen snel alle bananen en pinda’s opgevoerd en foto’s gemaakt en daarna snel weer in de auto. We stopten nog even bij een mooi uitzichtpunt hoog boven twee grote meren en bezochten een waterval. Door de regen was de trap naar de waterval zelf ook al een soort waterval. Het was leuk om daar even te kijken maar vanwege het weer waren we ook vrij vlot weer bij de taxi.

Bali 2017 cellphone pictureBali 2017 cellphone pictureBali 2017

We kwamen aan bij het Astina hotel in Lovina waar Anke een paar weken eerder voor ons al kamer 5 had gereserveerd en aanbetaald terwijl we zelf live meekeken via Whatsapp video. Het is een mooi hotel waar Anke’s groep en andere studenten vaak te vinden zijn. Als je daar wat drinkt, mag je gratis in het zwembad. Dus zit iedereen daar te chillen of te studeren en het is ook nog eens vlakbij het strand. Anke en een vriendin namen in onze kamer voor het eerst sinds lang weer een heerlijk warme douche en wij gingen alvast even zwemmen in zee. We ontdekten dat je iets oostelijk van de pier al een klein koraalrif had en genoten het uitbundige en kleurige onderwaterleven via onze Dekathlon snorkelmaskers. Die avond aten we goedkoop en goed in een tentje tegenover het hotel. De dames kennen hun adresjes. Die avond gingen we na het proberen van Arak, op tijd naar bed want de volgende morgen zouden we vroeg op staan.


Vrijdag 27 oktober: Dolfijnen, snorkelen en Singaraja
We stonden voor half zes op en even later was Anke er al. Ze had via een bekende een boot geregeld om dolfijnen te gaan bekijken. Deze Erik had net een dag eerder zijn neef weg moeten brengen die met een motor of scooter was verongelukt dus Anke had gezegd dat er alle begrip was als hij niet zou kunnen, maar hij ging toch met ons mee. We gingen eerst met nog veel andere bootjes (prauwen?) de zee op en telkens als er weer ergens dolfijnen waren te zien, schoten alle bootjes die kant op. Er waren veel dolfijnen en we hebben dan ook heeeeeel veel foto’s uit te zoeken. We zagen ook Java liggen.

Bali 2017

Toen we naar ons idee genoeg dolfijnen gezien hadden, gingen we naar een koraalrif halverwege de terugweg waar we gingen snorkelen. Wat een prachtige onderwaterwereld. Helder water, heel veel mooie koralen en heel veel vissen in alle kleuren en maten. Het was er niet zo diep dus gewoon dobberend aan de oppervlakte zat je er al midden tussen. Het was werkelijk een prachtige belevenis en we hebben dan ook nog de nodige GoPro opnamen uit te zoeken. Er stond ook een fiets op de zeebodem trouwens.

Bali 2017Bali 2017

We hebben van deze en andere snorkelmomenten een paar mooie filmpjes op de GoPro gemaakt. Een mooie montage staat inmiddels op YouTube:

We waren nog voor 10 uur terug in het Astina hotel en konden er dus nog ontbijten. Het was niet een uitgebreid ontbijtbuffet zoals in Kuta maar het ananas-pannekoekje smaakte prima. Daarna liepen we een eind het strand af op zoek naar een chauffeur. Onderweg kwamen we weer naar de nodige uitstallingen en mensen die op je af komen om wat te verkopen. Gelukkig niet vervelend als je aangeeft geen belangstelling te hebben. Eén man op een scootertje kende alle namen en verjaardagen van het Nederlandse koninklijk huis uit z’n hoofd en verkocht Aafke een paar hangers.

We vonden ondertussen een chauffeur en werden het eens over een prijs tot de avond. Hij reed ons even later naar een Boedhistische tempel die we even bezochten en daarna naar het huis van Anke in  Singaraja. Singaraja is een drukke, smerige stad waar een groot gedeelte van de moslims op Bali wonen. Ze wordt dan ook elke ochtend mooi op tijd gewekt door de luidsprekers op een nabij gelegen moskee.  We bekeken eerst het huis wat een ruime woning bleek die naar onze standaarden wel een likje verf en een nieuw behangetje kon gebruiken maar waar verder niks mis mee is. Of het moet het ontbreken van een airco zijn.

Daarna liepen we naar de haven waar we in een eettentje op de pier (de meest rechts-achter van de vier) hebben geluncht. Wat ons vooral opviel was de enorme hoeveelheid drijvend plastic afval in zee. Sowieso valt de hoeveelheid zwerfvuil op Bali je wel op, maar dit was wel heel erg. Het begrip plastic soep begint nu meer te landen voor ons.

We liepen daarna over een soort van wijkmarkt. In het begin kochten we een stronk met minibanaantjes. Voor als we nog apen tegen zouden komen op onze excursies. Verder zagen we stalletjes met de meest exotische vruchten en specerijen en ook met vis en kippen in de hitte. Het was kleurrijk en interessant en vies en goor tegelijk. In ieder geval een belevenis rijker.

Bali 2017 - cellphone pictureBali 2017

In de straat van Anke zag Aafke nog twee dode ratten op straat liggen en eenmaal binnen appten we de chauffeur dat hij ons wel iets eerder kon ophalen. We overwogen nog naar hete bronnen te gaan maar de chauffeur deed wat flauw over de afstand en extra kosten terwijl het volgens ons niet echt zo ver was en vanwege de warmte waren we er ook wel een beetje klaar mee. We hebben ons dus bij het Astina hotel af laten leveren en hadden nog een deel van de middag voor ons. Anke wilde ons wel de beachclub van de duikschool laten zien en daar zijn we achterop de scooters van haar en Mylene mee naar toe gereden. Zonder helm op, foei!

Toen we bij die beachclub met snorkelmasker vanaf het strand de zee in gingen, bleek daar weinig te beleven. We besloten toen opnieuw een boot te huren om naar het koraalrif te gaan. Een erg aardige jongen voer ons. Die vond het leuk met Anke over duiken te praten en maakte zich niet zo druk over het uur dat we geboekt hadden. Het snorkelen was weer prachtig. We zijn blij dat we onze tijd zo hebben besteed. We hadden deze keer snorkelsets van de duikschool mee, maar Hank deed na een poosje toch zijn eigen Dekathlon masker weer op. Dat gaf mooier zicht en hij hoefde niet na te denken over wat te doen als hij even onder water ging.

Bali 2017 cellphone pictureBali 2017 cellphone picture

Na het snorkelen reden we net de scootertjes terug, hingen we nog even in het zwembad en uiteindelijk gingen we eten bij een ander tentje in de straat. Ook hier weer prima gegeten. In het eigen hotel nog even een andere mix met Arak geprobeerd en toen snel naar bed.

 

Zaterdag 28 oktober, met de drie dames naar het zuiden: tempel en zilver
Ngurah had inmiddels terug geappt dat we de dames wel onderweg in Singaraja konden oppikken dus hoefden Anke, Mylene en Sanne niet naar Lovina te komen. We waren al op tijd wakker, dus gingen we eerst even in het hotelzwembad liggen en daarna nog even snorkelen boven het kleine koraalrif naast de pier. Daarna ontbeten we in het hotel en liepen we nog even wat langs het strand.

Nurah was er mooi op tijd waarna we naar Singaraja vertrokken. De studentes stapten ook in en we gingen weer op weg naar het zuiden. Onderweg legde Ngurah hen nog wat Indonesische dingen uit en corrigeerde hij een leraar die had verteld dat “Hati Hati” behalve “pas op!”ook “have fun!” zou betekenen. Daar zijn ze nog lang mee geplaagd.

Bali 2017Bali 2017

Als eerste stopten we onderweg voor een lunch met een prachtig uitzicht op Mount Batur. Daarna gingen we naar een mooie tempel: de Pura Tirta Empul. Hier hebben ze heilige bronnen en je kunt je laten zuiveren door in het water bij elke bron een ritueel te doen dat bestaat uit 2 x het gezicht wassen en 1 x helemaal onderdompelen. Dat deed je in een gehuurde sarong. Dat deden Aafke en de drie dames. Hank moest op de spullen passen en foto’s maken. Eigenlijk was hij daar ook best wat sneu van, maar er was geen tijd om het na de dames zelf ook  nog een keer te doen.

Bali 2017Bali 2017
Bali 2017Bali 2017

Om van de tempel terug bij de auto van Ngurah te komen, moest je door een heel lint aan uitstallingen heen. Sarongs, jurkjes, houtsnijwerk, voetbalshirtjes, sportschoenen, bedenk het maar en het was te koop voor weinig. Bij de auto aangekomen zag Hank een vrieskist waar ze 25.000 roepia vroegen voor een Magnum crème brûlée maar toen Hank zei dat ‘ie normaal 15.000 mag kosten, kreeg hij ze daarvoor mee. Ngurah hoefde niet, dus het werden vijf ijsjes en 5 x 10.0000 is toch maar goed 3 euro.

Verder naar het zuiden bedacht Ngurah dat Back to Buddha (Inmiddels heet de Bali locatie Best to Buddha) vanwege Galungan de komende dagen dicht zou zijn. Dus ondanks dat de dag al aardig op schoot, zijn we daar nog maar even heen gegaan. Je zag in een werkplaats zonder westerse arbo-condities hoe vakmensen het zilver bewerkten en daarna had je in een winkel een enorme keuze aan oorbellen, ringen, armbanden, colliers, enzovoorts.

Bali 2017 - cellphone pictureBali 2017 - cellphone picture

De artikelen waren niet geprijsd maar de waarde werd bepaald op de weegschaal. Men deed eerst een voorstel in Euro’s maar vanwege de ongunstige koers vroegen we eerst om daar roepia’s van te maken. Daarna vroegen en kregen we korting en daarna lukte het ons om dit omlaag af te ronden. Je betaalt zo voor mooie zilver sieraden misschien een kwart of een derde van de prijs in Nederland.

Aafke zocht een zware zilveren armband en halsketting uit en drie paar oorbellen. Anke vond een mooie hanger en bijbehorende ketting en de andere twee dames slaagden ook prima. Het werd hierdoor wel steeds later. We kwamen daardoor zwaar in de file terecht waardoor Ngurah keerde en via allemaal binnendoor weggetjes ging rijden. Die waren ook wel leuk om te beleven trouwens. Omdat het een erg lange dag werd, heeft Hank hem tussendoor alvast een extra fooi toegestopt. Ook hebben we de dames nog wat extra fooi laten geven.

Die avond gingen we eten in het Hardrock Café. Anke had een bon voor korting maar het blijft een prijzig adresje, zeker in vergelijk met alle andere mogelijkheden op Bali. We aten allemaal een soort hamburger. We hadden onderweg natuurlijk ook al gegeten. Daarna vond Anke een mooi ingeknipt T-shirt van Hard Rock Café, Bali. Die kan mooi bij haar verzameling. Wij hebben ‘m alvast mee naar huis genomen.

Bali 2017 - cellphone pictureBali 2017 - cellphone picture

We liepen nog even langs wat winkelstraten en bezochten onder andere het monument van de bomaanslag waarbij ruim 200 doden vielen. Toen gingen we naar het hotel waar we allemaal de bon voor ons welkomstdrankje verzilverden (wij hadden daar nog niet naar gekeken) en na de icetea gingen we naar bed.


Zondag 29 oktober met de drie dames het zuiden verkennen: strand en tempel
Bij ons hotel hadden we allebei een stapeltje bonnetjes gekregen voor ontbijt. Omdat we twee nachten in hotel Astina in Lovia hadden geslapen, hadden we dus vier ontbijtbonnetjes over. Dat kwam goed uit want Anke, Mylene en Sanne hadden geen ontbijt bij geboekt en konden dus op onze bonnetjes toch aanschuiven bij het prima ontbijtbuffet. Daarna brachten de dames hun koffers naar onze kamer waarna ze konden uitchecken.

Tegen 10 uur was Ngurah er. We vertrokken naar het zuiden met als eerste stop de paradijselijke baai met een mooi strand: Labuan Sait Beach. Hier hebben we ons een klein uurtje vermaakt. Aafke zag tot twee keer toe een school vliegende visjes toen ze in zee liep. Hank helaas niet.

Bali 2017Bali 2017

Daarna zijn we door gereden naar een andere tempel aan zee. Hier werd je bij voorbaat gewaarschuwd voor apen, dus lieten we zonnebrillen, petten en dergelijke in de auto. De tempel en de uitzichten over zee waren mooi maar de apen lieten zich aanvankelijk niet zien. Op een gegeven moment zagen we er één over een dak lopen maar die was daarna ook weer weg. We liepen via een omweg langs zee terug naar de auto en zagen daar in de bosjes en op een muurtje dan toch eindelijk de apen. Veel puf hadden ze niet maar ze waren er wel.

Bali 2017Bali 2017

Vervolgens hebben we vlakbij wat gegeten. We zaten weer op zo’n soort dekje met een dak erboven en lage tafel er in gebouwd. Daarna reden we weer terug naar Kuta omdat de dames die dag nog weer naar het noorden moesten. Dit heeft de neef van Ngurah gedaan, die ons ook naar het noorden had gebracht. Onderweg hebben ze de in Singaraja gekochte banaantjes aan de apen langs de bergweg gevoerd en de laatste daar laten liggen.

Wij zijn naar de Discovery Mall in Kuta gelopen. Hank heeft daar nog een mooie Serengeti zonnebril gekocht die goedkoper was dan in Nederland. We zijn langs het strand terug gelopen en hebben met de talloze anderen op het strand de zon in zee zien zakken en mooie foto’s gemaakt. Doordat ‘ie vanuit de airco op de hotelkamer kwam, was de standaard lens van de 7D2 beslagen. De volgende dag moesten we daar dus even wat beter bij nadenken en ook de grote flitser maar eens meenemen. Elke avond loopt Kuta Beach vol met mensen die de zonsondergang willen zien.

Bali 2017 - cellphone pictureBali 2017 - cellphone picture

We aten bij een klein restaurantje langs de boulevard, zwommen nog heel even in de hotelpool en gingen vervolgens naar bed. Ondertussen hadden we overigens contact gehad met Billy van Tui. Als tegemoetkoming had hij ons aangeboden dat we maandag niet met de groep mee hoefden maar ook een eigen chauffeur konden krijgen. Maar we hadden veel van Bali al met Ngurah gezien en twijfelden nog waar we dan heen zouden gaan. Toen bood Billy ons korting aan op een boottocht met activiteiten naar Lembongan island. Dat kostte ons dan 80 euro per persoon. Achteraf bleek dat dit normaal 100 dollar was, dus ten opzichte van twee betaalde maar niet gebruikte excursiedagen viel die tegemoetkoming nog wel wat mee, maar goed…. even wat anders, dus hebben we dat maar geboekt.

Maandag 30 oktober: Lembongan Island
Die ochtend werden we al op tijd door een chauffeur opgehaald voor onze dag naar Lembongan Island. Helaas sprak de man niet al te best Engels waardoor zijn uitleg niet altijd even duidelijk was. In ieder geval werden we afgeleverd bij een haven waar een grote catamaran zeilboot klaar lag; de AneeCha. Toen alle reizigers er waren, konden we aan boord. Over deze dag zijn als eerste twee dingen te zeggen; 1. Ja het was prachtig en we hebben ons wel vermaakt, en 2. Dat hele all inclusive en met een groep dat is dus helemaal niks voor ons. Met een polsbandje om voor gratis eten en drinken en je aan moeten passen aan anderen terwijl voor jou bedacht wordt wanneer je wat gaat doen. We zijn daar toch wat te individualistisch voor helaas. Of juist gelukkig…. we vinden dat wel positief eigenlijk.

Bali 2017Bali 2017

De tocht naar het eiland duurde zo’n anderhalf uur. Kort na het uitvaren werden op twee masten de zeilen gehesen maar volgens ons meer voor het plaatje dan dat het wat toevoegde. We hadden mooi uitzicht op de vulkaan Mount Agung waardoor op dit moment duizenden mensen op Bali niet thuis mogen wonen. En waardoor er overigens zo’n 40% minder toeristen op Bali waren dan normaal. Het schijnt dat Australië een negatief reisadvies heeft. En we zagen prachtig hoe enorme golven uiteen klapten op de kust van het eiland.

We  gingen even buiten het eiland bij Mushroom Bay voor anker en werden in een boot met een glazen bodem naar een paradijselijk strand gebracht. Echt zo’n strand uit de folder. In een beachclub konden we vrij drinken pakken en wij mochten als eerste op de eilandtoer. De hernia kreeg je er gratis bij. Achterin de open bak van een soort slecht geveerde bestelauto ging het eerst over slechte, later iets betere wegen een dorp in. Daar bleek een priester 15 jaar van zijn leven te hebben gewijd aan het ondergronds uitgraven van een woning waar hij dan ook nog jaren heeft gewoond. Je moet er maar zin aan hebben. Eenmaal beneden is Aafke de gids gevolgd. Hank heeft het eerste gat omhoog gepakt dat hij tegen kwam.

Bali 2017 - cellphone pictureBali 2017 - cellphone picture

Daarna reden we naar die kliffen waarop die grote golven uiteen klapten. Daar merk je weer dat wij geen mensen zijn voor groepsdingen. We waren nog lang niet klaar met verkennen en foto’s maken toen we alweer achterin de hernia-express moesten.

Eenmaal bij de beachclub was er lunch en daarna ging een andere groep de eilandtour maken en mochten wij snorkelen en op de banaan. We vertrokken dus met die glasbodem boot. Door dat glas was overigens niet veel bijzonders te zien, maar dat terzijde. Aafke had een snorkelset van de boot, want we hadden haar flippers en snorkelmasker bij Anke gelaten. Hank had zijn eigen spul. We hadden nog een mueslibol liggen die we voor deze reis nog op de Markt in Steenwijk hadden gekocht, en die had Hank mee in de zak van zijn zwemshort. Dat gaf een mooie hoeveelheid vis om hem heen. Verder was het snorkelen leuk, maar lang niet zo mooi als in Lovina. Het was er dieper waardoor je er minder dicht op zat, het water was er troebeler met drijvende deeltjes en het betrof hier een met boeien van andere watersport afgeschermd vak waar het dus ook gewoon druk met anderen was om je heen. Tot slot mochten we op de banaan. Achter een klein speedbootje met oude 40 pk Yamaha probeerde de bestuurder een paar flinke golven mee te geven. Aafke zat voorop, Hank daar achter en dan waren er nog twee of drie mensen. We zijn het er nog steeds niet over eens of Aafke Hank mee trok of andersom, maar aan het eind lagen wij twee wel mooi in het water. Toen de tweede helft op de banaan ging, was er nog één plek over en mocht Hank nog een keer mee. Deze keer zat hij voorop. Volgens ons krijg je voorop wel de hardste klappen, maar deze keer ging het goed tot aan het strand.

Bali 2017 - cellphone pictureBali 2017 - cellphone picture

We lagen nog even in een zwembad met uitzicht over de baai en werden toen met de glasbodem boot op de catamaran afgezet. Hier heeft Hank een heel gedeelte van de terugreis gedommeld in een shirt met lange mouwen en trainingsbroek met de pet over zijn gezicht. Niet het bruin worden, maar het niet-verbranden was een missie van deze vakantie.

Terug in de haven stond de chauffeur al te wachten. Hij bracht ons naar het hotel. Even bijkomen en dan de zonsondergang op het strand meemaken. Weer mooie foto’s gemaakt, deze keer met de grote flitser op de camera en een standaard zoomlens die niet uit de airco kwam en dus niet besloeg.

Bali 2017Bali 2017

We liepen nog even naar de Beachwalk Mall waar we bij de Burger King allebei een chickenburger menuutje bestelden. We hadden immers op het eiland al gegeten.  Daarna op tijd naar bed want we zouden de volgende ochtend al vroeg weg ivm de Balinese dans.

 

Dinsdag 31 oktober: Balinese dans en raften

We zaten mooi op tijd klaar in de hotellobby en Ngurah was er ook mooi op tijd. Hij bracht ons naar een soort half open theater waar we Balinese dans konden zien. We waren er bijna als eerste dus het was er akelig rustig maar gelukkig kwamen er daarna nog aardig wat andere mensen. Vooraf kon je een foto maken met een Balinese danseres. Ze maakten dan ook zelf een foto waardoor we nu een boordje met die foto in de vensterbank hebben staan. Kitsch, maar ach…. En het kost er ook bijna niks. Dat is toch ook wel een voordeel op Bali. Je kunt er activiteiten doen en dingen kopen die je anders te duur zou vinden.

Bali 2017Bali 2017

De dans bleek een heel verhaal over een Barong en zijn vriend de aap die dan een boef de neus afsneed en een heks en een vrouw die haar kind moest offeren en uiteindelijk waren er kris-danseressen die zichzelf dan maar doodden, kortom: geen touw aan vast te knopen. Het mooiste vonden wij het intermezzo met twee echte Balinese danseressen die de Legong dans uitvoerden. En een leerpuntje: gamelan muziek helpt niet echt als je al hoofdpijn hebt….. Maar het hoort er een beetje bij en intercultureel hoef je niet altijd even mooi te vinden.

 

Bali 2017 - cellphone pictureBali 2017 - cellphone picture

We zagen op de weg naar het danstheater vlakbij ook een etalage met heel mooie, sierlijke, vrouwelijke bloesjes. Hier zijn we na de dans nog even heen gereden.  Deze blijken Kebaya te heten en deze waren extra sjiek. Aafke probeerde er één te passen maar Aziatische maten zijn toch andere dan Europese. Nu blijkt dat de vrouw van Ngurah deze kebaya’s maakt. Daar komen we later op terug.

Daarna gingen we raften bij Graha Adventure. Dat was een belevenis die we niet graag hadden willen missen. Ngurah had voor ons al een mooie scherpe prijs bedongen waarover we niet met anderen mochten praten. Even later zaten we met zwemvest en helm op achterop de open laadbak-met-bankjes van een autootje. Toen we uitstapten, zetten we de GPS op het Polar horloge aan. Het bleek toen nog 600 meter lopen naar het startpunt. Eerst een stukje door rijstvelden en toen flink omlaag. Met ons liepen mensen met een niet-opgeblazen raft op hun hoofd.

Beneden bij de Ayung rivier werden die rafts opgeblazen. Onder een klein afdakje stond een generator en dan ging er een tweelingsnoertje met wat plakband waar het aan elkaar geknoopt was tussen de rotsen langs de rivier naar een soort opblaasapparaat waarmee de rafts ter plekke werden opgeblazen. We kregen wat instructie en gingen met z’n zessen bij de gids in de raft. Wij zaten middenin. Het was een prachtige rivier. Soms rustig maar ook wel veel wilde passages. Precies leuk zeg maar. Er kanode iemand mee die af en toe foto’s maakte en filmde van onze boot en anderen.

We zagen inkervingen in de rotsen naast de rivier. Je zou denken dat dit oud was, maar dat zat er pas zo’n 20 jaar,  sinds hier veel geraft wordt Onderweg stopten we even bij een grote waterval waar we ook wat foto’s maakten. Even later stopten we bij een soort strandje waar locals eten en drinken verkochten. Wij hielden het op een gedeelde cola en zak honey roasted pinda’s. We voeren nog naar een mooie tempel en onder een soort enge touwbrug door. Het totale stuk op de rivier bleek 7 km. Niet bepaald de 10 km. die ze zeiden, maar het was ook wel mooi genoeg zo. We mochten weer een steile trap op. Deze keer zo’n 300 meter maar hoefden dat gelukkig niet met een leeg gelopen raft op ons hoofd te doen. Respect voor deze mensen die je op hun slippertjes voorbij lopen.

Bali 2017Bali 2017 - cellphone pictureBali 2017 - cellphone picture

Nadat de auto ons weer bij het raftcentrum had afgezet, konden we er douchen en stond er een rijstbuffet klaar. Het eten zat er dus ook nog bij in. Ondertussen kon je foto’s en video’s kopen. Dat kon wat voordeliger omdat Hank altijd een USB stick in z’n portemonnee heeft zitten. Achteraf zaten er ook onscherpe foto’s tussen, maar gelukkig ook een paar leuke.

Op de terugweg naar Kuta keken we nog even bij een mooie waterval. Hier was ook een kleine tempel met een zelfde soort bron als die waar de dames een paar dagen eerder gezuiverd waren. Dus is Hank nu ook een beetje zuiver. Zou het dan toch nog goed komen?

Daarna reden we terug naar Kuta. Ngurah had ons aanvankelijk ook nog voor woensdag staan maar gevraagd of hij tijdens deze belangrijke feestdag bij zijn gezin kon zijn. Natuurlijk kon dat. Dat is veel belangrijker dan een stel toeristen rond rijden en wij vermaken ons wel op een andere manier. Bij het hotel hebben we Ngurah betaald en naar ons idee voldoende fooi gegeven. Hij had voor de korte zondag met de meiden minder gerekend maar wij hadden die op het volle bedrag staan. We hebben er daarna nog aardig wat bij gedaan en we hebben hem ruim voldoende gegeven om zijn vrouw voor Aafke een kabaya te laten naaien. De maten zouden we nog doorgeven en de komende maanden moet die maar een keer bij Anke terecht komen.

We zijn erg blij dat we Ngurah als onze chauffeur hadden. Hij heeft ons veel laten zien en veel verteld. We denken dat we door hem het echte Bali ook een beetje begrijpen. Als iemand naar Bali gaat en zijn gegevens wil hebben, neem dan gerust contact met ons op.

Deze avond hebben we nog weer even door Kuta gewandeld en de zonsondergang op Kuta Beach gezien.  In een kleermakerswinkeltje hebben we de maten van Aafke op laten meten en een foto van het papier maar Ngurah geappt. Die vrouw wilde er nog niks voor hebben ook, maar we hebben toch een biljet achtergelaten. We hebben drie sarongs gekocht waar Sophia uit mag kiezen, een T-shirt voor mij en één voor Cornelis en een klein raar souvenirtje voor Marion omdat ze op Facebook om een souvenir vroeg. We aten prima in één van de straatjes van Kuta. Lekker koud Bintang biertje er bij.


Woensdag 1 november: surfen en chillen
De laatste dag op Bali. Hank had al een paar dagen gemerkt dat de broeierig ware, vochtige lucht iets deed met zijn longen en daarom al wat meer astma medicijn genomen dan normaal. Deze ochtend zat echter zijn rechteroor “dicht”. Neus dichtknijpen en blazen, of slikken hielp niet. Met een vliegreis voor de boeg geen fijn vooruitzicht, dus na het ontbijt eerst maar eens naar een apotheek. Ondertussen het typische ontbijtmuziekje maar eens op Shazam getagd. Dat bleek Galang Bulang (the full moon) van Gus Teja te zijn. Die is inmiddels als MP3 gedownload voor als we nog een filmpje maken. Dat filmpje staat inmiddels onderaan deze blog.

Bij de apotheek hadden ze oordruppels met antibiotica voor een oorontsteking of gewoon om het weer los te maken. Die laatste maar gedaan. Daarna zijn we vanuit het hotel recht de promenade over gestoken het strand op. Dezelfde jongen die we een paar dagen eerder spraken, was er weer en bij hem gingen we dus (golf)surfen. Aanvankelijk zouden we samen twee uur doen voor 200.000 roepia’s elk maar we vonden dat toch wat lang. Helemaal Hank die liever niet nog meer water in z’n rechteroor kreeg.  Dus spraken we 1 x twee uur af, waarbij Aafke eerst een half uur instructie kreeg en een half uur mocht proberen, en daarna Hank. Dat vonden we ook wel even genoeg om het gewoon eens te beleven. Omdat we al uitgecheckt hadden voor de hotelkamer (de koffers stonden bij de receptie) was het zo ook fijn dat steeds één van ons op de tas met de paspoorten e.d. kon passen en foto’s kon maken.

Bali 2017Bali 2017

Na een korte instructie op het strand, ging Aafke met deze jongen de golven in. Ze deed meerdere pogingen en sommige waren heel aardig. Gelukkig zijn er foto’s van. Daarna mocht Hank. Even uitleg op het strand, de golven in en de eerste poging meteen staan en tot het strand surfen. Daarna nog een paar keer al ging het ook wel eens mis; één keer doordat z’n voet weg gleed en een paar keer doordat de golf onder hem door rolde en hij dus aan de verkeerde kant van de golf zat. Maar overall: natuurtalentje! Ach, als je kunt skiën, schaatsen, waterskiën en windsurfen dan pak je zo’n golf ook zo mee!

Bali 2017Bali 2017

Hierna heeft Aafke het nog even zelf geprobeerd maar uiteindelijk vonden we het mooi genoeg. Die twee uur hebben we uiteindelijk niet vol gemaakt maar het was prima zo. We zijn weer naar het hotel gegaan en even in het zwembad. Daarna hebben we een tijd lang op een bank liggen dutten en zijn we opnieuw het zwembad in gegaan. Hank herinnerde zich van de wandeling van de avond er voor dat er een straatje was met veel surfzaakjes en dat ze daar ook boardbags maakten. Terwijl Aafke nog even aan het zwembad ging liggen, ging hij op verkenning uit. De eerste vroeg 200.000 roepia’s maar dat kostte 3 dagen. De tweede had er één liggen voor 300.000 en die was een stuk mooier. Mark had de maten van zijn kiteboard al door geappt en dat bleek te passen. Hij vond de tas op de foto ook mooi dus dat werd ons souvenir voor hem.

Bali cellphone picsBali cellphone picsBali 2017 - cellphone picture

Eerst langs het hotel om Aafke op te halen en toen samen die boardbag halen. We wisten er nog 20.000 roepia’s af te krijgen waardoor Mark nu voor zo’n €17,50 een hele mooie tas voor z’n kiteboard heeft. Daarna liepen we nog een straatje door en dronken we vers geperste ananassap en een smoothie. In de Beachwalk Mall nog een Blizzard bij de DQ. Twee halen, één cadeau die we aan een kind aan het tafeltje naast ons hebben weg gegeven. Op het strand bewonderden we de laatste zonsondergang van deze vakantie en Aafke moest (van hen!) nog op de foto met een groep moslim meisjes van Sumatra. We aten daarna in het eigen hotel en daarna gingen we naar de lobby om even wat bagage her te verdelen over de koffers. De boardbag om de bagage heen vouwen zodat er geen knik in de rits kwam. De gewone reiskleding aan en de kleding van deze dag in de koffer met het wasgoed. En daarna werden we netjes tegen 8 uur opgehaald en met nog een paar mensen van ons hotel en een ander hotel naar het vliegveld gebracht.

Het was even zoeken naar de balie van Emirates maar even later stonden we bij de gate. Dat taxfree vliegveld shoppen is niks voor ons. Het is allemaal duurder dan wanneer je het gewoon thuis koopt en je zit er ook niet op te wachten. Dus gewoon op de grond pitten tot we kunnen boarden. Dat deden ze op Denpasar wel handig. Verschillende rijen voor verschillende zones in het vliegtuig, weer een 777. Opnieuw plekjes naast het raam. We vlogen kort na middernacht dus een behoorlijk deel van de reis hebben we geslapen.

 

Donderdag 2 november / vrijdag / zaterdag: de terugreis en afronden:
Deze keer konden we vanuit het vliegtuig meer van Dubai zien dan op de heenweg. Ook die ene heel hoge toren. Na het landen en taxiën stapten we via een trap uit het toestel en stonden we op de grond. Een foto van Aafke maken op de trap met het toestel op de achtergrond mocht niet. Waarom eigenlijk niet, en whatever; hij  staat toch al op de mobiel. In een meer dan volle bus reden we weer een heel eind naar de transfer terminal. Een vader mocht zich om een jengelend kind bekommeren terwijl moeder niet thuis gaf. We roken dat het kind een schone luier om moest. Later bleek Aafke op de damestoiletten dat moeders zelf waarschijnlijk ziek was. Je eerste gedachte is niet altijd de juiste… Sneu genoeg. Blij dat we zelf geen buikklachten hebben opgelopen op Bali, waar schoonmaken vooral met een klein bezempje gebeurt. Steeds de handen ontsmetten met een flesje sanitizer, af en toe cola drinken en alleen verpakt water en ijs. Overigens is het aantal wc’s op Dubai een minpuntje. Overal een lange rij.

Bali 2017Bali 2017

Door een veiligheidscheck en naar de Gate. Even later boarden voor een Airbus 380-300. Weer een prachtig toestel. In alle Emirates vliegtuigen zijn de entertainment sets prima. Veel films en muziek, games, en live beelden vanaf de buitenkant van het vliegtuig. Helaas deed in dit toestel het beeld met de route en waar je vloog het niet. Op de heenweg deed het internet in het vliegtuig, beseffend dat je in de lucht zat, het prima. Dus voor $ 15,99 via de creditcard heeft Hank 500 MB gekocht maar in dit toestel kwam dat niet verder dan hele trage plain text. Plaatjes kwamen niet door. Nieuwsapps bleven leeg. Kale mail kwam wel binnen, dus op de bevestiging van de aanschaf van deze 500 MB terug gemaild dat en uitgelegd waarom dit niet volgens verwachting en functioneel was. Dit werd gechecked en even later hadden we al mail dat het geld werd teruggeboekt. Netjes! Verder was er een leuk On Air Trivia spelletje te spelen tegen andere passagiers. Op het eind van de vlucht had Hank alle highscores.

Hank trouwens inmiddels al aardig hoesterig en boven Nederland een flinke lus gemaakt voordat we landden. Via de zelfscan vlot door de paspoortcontrole en op naar bagageband 20. Het duurde even maar toen was de blauwe koffer er al. Vlak daarna liep de band vast, en toen ze dat hadden verholpen, was de rode er ook al snel. Bij de NS automaat kochten we een anonieme OV chipcard met tegoed voor Hank en daarna was het even puzzelen hoe de 40% meereiskorting met Aafke er op moest. Daarna konden we precies de trein halen, was het overstappen in Zwolle en stond ma al klaar bij Station Meppel, waar we bij toeval ook nog eens Sophia en Madisson troffen die samen naar Zwolle waren geweest.

Thuis spul in de was gegooid, eerste was opgehangen, wat aangerommeld en als een blok geslapen. Hank hoestte flink en is de nacht met codeïne tabletjes door gekomen.

Vrijdag hebben we verder wat opgeruimd en zijn we ’s ochtend nog even naar Giethoorn en Steenwijk geweest. Anke haar gecrashte micro-sd kaartje is naar Van Kerkvoorde gebracht. ’s Middags haalde Aafke Sophia op uit Meppel. Daarna zijn we naar Franeker gegaan. Kort langs heit en mem, daarna naar Cornelis en Ingrid om Yerke op te halen. Hier aten we stamppot. Toen nog even heel snel langs Freya om haar een kaart van opa en oma (maandag is ze jarig) te brengen en een klein souvenir. Niet uit de auto geweest. Toen naar huis. Nog wel even gestopt in Giethoorn om hoestdrank.

De volgende ochtend toch maar naar de huisarts voor de CRP test en inderdaad: Hank heeft longontsteking en zit nu aan de antibiotica. Desondanks een prachtige vakantie en verliefd op Bali. En nog steeds op elkaar! En Anke’s foto’s en video’s op het micro-sd kaartje zijn gered. Hoe dan ook. Het was weer een heerlijke vakantie samen!

EDIT 16-11: we willen ook nog even melden dat Tui het gedoe met de excursies keurig netjes naar ons toe heeft goed gemaakt en onze ervaringen en aanbevelingen zegt mee te nemen bij de evaluatie van het aanbod.

dec 152016
 

Het jaar 2016 begon op 1 januari met de Nieuwjaarsduik in de Zwarte Dennen. Aafke en Arianna waren de dapperen. Anke was mee maar ging zo kort voor het NK shorttrack niet het koude water in. Hank moest op de vaste wal blijven om foto’s te maken. Het was een goed georganiseerde Nieuwjaarsduik met veel deelnemers. Na afloop bleken we de Nieuwjaarsduik in Wanneperveen nog te kunnen halen, dus om haar Nederland-ervaring compleet te maken, ging Arianna opnieuw het koude water in.

Nieuwjaarsduik Zwarte Dennen

Een paar dagen later was het Nederlands Kampioenschap shorttrack in Amsterdam. Anke wist daar zowaar een bronzen medaille op de 500 meter te pakken en Mark haalde op elke afstand de A-finale. Daarin pakte hij echter steeds net niet de punten voor een hoge klassering. Wel werd hij op basis van zijn sterke en constante rijden aangewezen voor de laatste Worldcups en vervolgens het WK. In Dresden liep het team in de A-finale een Penalty op.

Anke NK shorttrack

In een uitverkocht Dordrecht werd het zilver na een spannende semi- en A-finale. Op het WK in Seoul draaide het team niet lekker in de halve finale waardoor het de B-finale werd. Daarin werd beter gereden maar in de eindfase ontstond verwarring doordat het schot voor de laatste wissel en het rondebord niet klopten met de werkelijkheid. Een Penalty vanwege een verkeerde wissel was helaas het gevolg.

Mark Worldcup Dordrecht

Na het NK gingen we zo langzaamaan aan de wintersport denken. Anke en Arianna reden mee naar ons vaste adres in Steinach am Brenner. Het was een heerlijke ski-vakantie in de krokusweek waardoor we weer veel oude bekenden tegen kwamen. Eén middag zijn we iets eerder opgehouden met skiën om de ouders en het zusje van Arianna in Cavareno op te zoeken. Zo’n vijf kwartier rijden; achter Bolzano de heerlijke Mendelpas omhoog. Da’s pas autorijden in al die haarspeldbochten. We zijn er een paar uurtjes geweest en kregen heerlijke echte Italiaanse pasta geserveerd. Mooi was de reactie van Arianna’s zusje die niets wist van ons bezoek, en grappig was hoe Arianna de enige was die het Italiaans van haar familie én het Nederlands van ons kon verstaan.

Steinach 2016

Steinach 2016

Na de wintersport werd het tijd voor lente. De boot ging weer het water in. Deze keer met een 115 pk Evinrude E-tec. De 90 had wat problemen met de injectoren waarvan wat onduidelijk was of het garantie zou worden of niet. Boatland maakte ons daarom een prettige inruildeal op een nieuwe 115. De vier cilinders lopen als een zonnetje. De snelheid van de boot ligt met zo’n 75 kmh ietsje hoger dan voorheen maar vooral de trekkracht is door de extra cilinder nu echt enorm. Lekker voor het waterskiën.

Op 19 april waren wij 25 jaar getrouwd. We hebben er weinig aan gedaan. Wel lekker een weekend naar Brugge geweest met Anke en Arianna. Later in het voorjaar hebben we een tuin-barbecue georganiseerd waarin we alle verjaardagen van het jaar en dit huwelijksjubileum hebben gevierd, en dat we meteen alvast als afscheidsfeestje voor Arianna hebben gebruikt. We fietsten op eigen gelegenheid een route van 100 kilometer door de bollen wat vooral voor Arianne een mooie nieuwe belevenis was. Nadat we ook nog even met Arianna en Anke de Friese Elfstedenfietstocht reden (240 km; heel knap van Arianna al kreeg ze het in de ZuidWesthoek wel wat zwaar met de tegenwind) werd het tijd om afscheid te nemen van onze AFS bonusdochter.

Wij vertrokken namelijk voor een goede maand naar de USA, en Pake en Beppe kwamen in ons huis zodat Arianna de laatste 3 weken van haar uitwisseling niet meer ergens anders heen hoefde. Wij hadden een fantastische maand in de VS. Het was leuk de geweldige familie Bosman te ontmoeten waar Anke sinds haar AFS jaar deel van uit maakt en fijn om alle familie en bekenden in Texas weer te zien.

Ook leuk om nog even een paar dagen Anke mee te maken in haar tweede familie in Oak Brook bij Chicago. Twee bruiloften, een Higschool reünie en de vele andere belevenissen staan allemaal beschreven in ons blog over deze mooie vakantie.

Na terugkomst uit de USA was het gewoon weer werken wat de klok sloeg. Een paar mooie dagen en avonden gingen we vaak liever varen dan fietsen waardoor het aantal kilometers op STRAVA wat achter blijft bij de goede voornemens, maar we hebben er wel van genoten. Het bluesfestival en de Gondelvaart waren de jaarlijkse vaste highlights in Giethoorn en zo rolden we de herfst in. Op 7 oktober zag Hank Abraham waar we verder niet veel aan gedaan hebben want we hadden immers die barbecue al in het voorjaar gehad. Maar op het werk bij UMCG Ambulancezorg hadden ze de kamer en het bureau mooi versierd en een heerlijke Abraham taart geregeld. Top!

Rond deze tijd kwam ook de hele familie van de Seip-kant bijeen in Sellingen. Heel bijzonder dat werkelijk alle ooms, tantes, neefjes, nichtjes en kinderen er waren!

Familie_Seip

Bijzonder was ook de propedeuse uitreiking van Anke. Ze had haar eerste jaar in Tilburg op de opleiding Gezondheidszorgtechnologie / Mens en Techniek zonder vertraging en met alleen maar mooie voldoendes afgerond en in het najaar was de uitreiking op Avans Hogeschool. Natuurlijk waren wij bij deze mijlpaal aanwezig! Mark kreeg ook zijn propedeuse uitgereikt maar dat gebeurde gewoon even tussendoor, op school, terwijl wij aan het werk waren. Hij zit nu heel knap in het derde jaar van Werktuigbouw. Om zijn trainingen heen doet hij het meeste voor school in zelfstudie. Omdat hij ook geen tijd heeft een echte stage te lopen, mag hij nu eerst een minor wiskunde doen. Tussendoor haalde Aafke nog haar diploma’s om nu als arbeidsdeskundige ook als analist inclusief  herontwerp werkprocessen binnen arbeidsorganisaties aan het werk te zijn.

De herfst luidt ook altijd het shorttrackseizoen in. Voor Anke, inmiddels overgelopen naar Shorttrack Brabant, begon het allemaal wat haperend met lichte blessures, flinke verkoudheid en dan werd ze ook nog eens door een auto van de fiets gereden. Gelukkig dat het niet erger afliep maar ze heeft er nog een tijdje behoorlijk last van gehad. De Invitationcup was dit jaar in Leeuwarden. Al jaren vinden we het vreemd en principieel onjuist dat een wedstrijd met zoveel invloed van buitenlandse rijders wordt gebruikt om de Worldcuptickets over de Nederlandse rijders te verdelen. Mark was echt beresterk maar het zat ‘m werkelijk op elke afstand tegen.

Mark shorttracktraining

In zijn blog over de Invitationcup staat uitgelegd hoe het e.e.a. verliep. Op de Starclass in Oslo werd hij onderuit gereden maar in Utrecht reed hij beresterk. Nu hopen op een goed NK dat hem de plek in het team oplevert waar hij hoort te staan voor de laatste Worldcups, het EK en het WK.

Inmiddels is het december. Het was weer een bijzonder jaar. We hopen dat ook 2017 ons weer mooie dingen brengt. De beste wensen allemaal!

aug 212016
 

Nadat we eind 2014 halsoverkop naar Texas vertrokken, was het niet de bedoeling om snel weer naar Amerika te gaan. Maar toen kwam daar de uitnodiging voor de 30-jarige reünie van de Class of ’86 van George West Highschool en bleek dat een week of twee later Jayson en Lindsey zouden trouwen. Dus besloten we toch weer opnieuw die kant op te gaan, maar dan wilden we ook graag de familie Bosman ontmoeten, waar Anke in 2014/15 als AFS uitwisselingsstudent deel van is gaan uitmaken. Toen we vroegen of dat schikte, en of dat dan het beste voor de reünie, na de bruiloft of er tussenin zou kunnen, bleek dat een week voor de reünie Anke’s gastzus Leah met Eric zou trouwen. We werden hier ook voor uitgenodigd, dus boekten we de vluchten voor een lange vakantie.

Donderdag 16 juni
Op 16 juni bracht Anke ons mooi op tijd naar Schiphol vanwaar we met United Airlines naar Chicago vlogen. Op advies van Anke waren we links gaan zitten voor een mooi uitzicht op de Skyline van de Windy City, maar bij het landen was het bewolkt dus daar hebben we helaas niks van gezien. Omdat we op onze huidige paspoorten al eerder met een ESTA Amerika hadden bezocht, hoefden we niet in de rij bij Immigrations maar konden we langs een zelfscanner en snel naar de bagageband. De koffers kwamen snel. In de aankomsthal belden we Rebecca; een goede vriendin van de Bosman’s die op dat moment ook bij hen in huis woonde.

160616_38

Vervolgens reden we met Rebecca een uur of 7 noordwaarts op weg naar Hayward, Wisconsin waar de familie Bosman een mooi vakantiehuis aan Grindstone Lake heeft. Onderweg gezellig gepraat, even gestopt voor een burger en veel om ons heen gekeken. Roberta had ook onze Amerikaanse SIM_card in de auto liggen, dus hadden we vanaf dat moment ook internet. Onderweg was het heel anders dan Texas. Echt de Amerikaanse Mid-West met karakteristieke bouwstijl van boerderijen. Uiteindelijk kwamen we op onze bestemming aan en maakten we kennis met Anke’s Amerikaanse familie. Geweldig aardige mensen en we zijn blij dat Anke juist hen heeft getroffen tijdens haar AFS jaar. We zwommen nog even in het meer met prachtig helder water en na zo’n heel lange dag was het ondanks jetlag vrij makkelijk om in slaap te komen.

Vrijdag 17 juni
De dag begon met een duik in Grindstone Lake en daarna hebben we geholpen met de voorbereidingen op de bruiloft. Dat betekende stoelen klaarzetten en twee tenten opzetten. Het was mooi weer dus we kregen het lekker warm. Op één of andere manier waren wij vrij doortastend bij het opzetten van de tenten en er werd gevraagd of Hank toevallig ingenieur was. Dat is inderdaad correct, maar had er weinig mee te maken. Uiteindelijk stond alles op de plek en was het tijd voor de “rehearsal”. Zoals we later ook in Texas zouden ervaren, trouwen ze in Amerika (vaak?) over twee dagen. De eerste dag wordt alles geoefend en is er daarna het rehearsal dinner. De dag daarna gaat het dan echt gebeuren: de trouwerij en een feestje.

IMG_0164

Tussendoor gingen wij nog even Hayward in. Terwijl de Bosman dames hun nagels en dergelijke lieten doen voor de bruiloft, bezochten wij het musky festival in Hayward. Deze dagen staat alles in het teken van Amerikaanse snoeken vangen en is er ook van alles te doen in Hayward. We liepen over een soort braderie in een leuke winkelstraat. Gek genoeg vroeg een standhouder na een praatje ineens of we soms uit Zuid-Texas kwamen….! We kochten allebei in een grote winkel vol T-shirts een shirt van Hayward en een soort poeder waarmee je van wijn een soort slush-ijs kon maken.  We zagen ook nog mooi gepoedercoat ijzersnijwerk maar het moet allemaal mee op het vliegtuig dus dat hebben we laten hangen. Wel oefende Hank hoe snel hij een baseball op een doel kon gooien. Dat ging redelijk goed leek het, maar daarna kwam er een jochie dat nog wat harder gooide. Ach, wij zijn beter in pootje over…

20160617_132434

Toen de dames Bosman klaar waren, reden we weer mee terug naar het vakantiehuis aan Grindstone Lake. Inmiddels hadden we ook de ouders van Eric Cepuran (de bruidegom en langebaancoach van de Amerikaanse junioren) ontmoet en met hen zijn we opnieuw naar Hayward gereden voor nieuwe wielerschoenen voor hun andere zoon Ethan. Daarna hebben ze ons afgezet bij een watersportwinkel waar we ons in Hewitt Boatlifts hebben verdiept. We zouden hiermee voor onze boot een heel stuk voordeliger uit zijn dan met wat er in Nederland te koop is. Later maar eens een keer bekijken wat er mogelijk is. We liepen vervolgens naar het hotel waar de Cepuran’s verbleven waarbij we onderweg nog een hert in het water zagen staan. Even later waren zij klaar voor de rehearsal en reden we weer mee naar Grindstone Lake.

IMG_0066

De rehearsal verliep vlotjes en zo kregen we ook alvast een idee hoe het de volgende dag zou gaan. Daarna gingen we met de ouders van Becky mee richting Hayward, waar we bij Coop’s Pizza de rehearsal dinner hadden. Dat smaakte prima en na afloop reden we met Micah en Becky terug.

Zaterdag 18 juni
De dag van de bruiloft begon met zwemmen in Grindstone Lake. Daarna legden we de laatste hand aan de voorbereidingen. De tafels werden mooi opgemaakt en we zetten met losse tegels de dansvloer in elkaar. Becky had gedroomd dat er een beer op de bruiloft zou komen en Micah had de dag ervoor nog een beer zien lopen dus ze hadden op één tafel een beeldje van een beer gezet. Voor de onverwachte gasten. Voor de tafelschikking hadden ze kiezels uit het meer met gouden pen beschreven en zo vonden wij onze namen op een tafel die we deelden met wat mensen uit de schaatswereld.

IMG_0128

160618_190

Het was een mooie trouwerij aan het meer. Hank heeft ook nog flink wat foto’s gemaakt. Het was leuk om allemaal mensen te ontmoeten die Anke kenden, vooral van het schaatsen. Hannah en Ethan deden een hilarische speech. Tessa ook, en er was een goede barbecue. De barbecue van Eric is van het formaat flinke aanhangwagen en het smaakte prima. Er werden wat spelletjes gedaan en er werd wat gedanst. Je kon zelf bier tappen maar we hebben het bescheiden gehouden. Na wederom een mooie zonsondergang boven Grindstone Lake en wat napraten, gingen we naar bed.

Zondag 19 juni
’s Ochtends begonnen we mooi op tijd met het afbreken van de tenten en de dansvloer en het opruimen van tafels, stoelen, etc. Toen twee zware aluminium palen niet uit elkaar wilden en Hank wat extra kracht zette met de vinger op het knopje dat je moest indrukken, schoten ze ineens uit elkaar en was hij het vingertopje kwijt. Balen maar gelukkig verder niet veel last van gehad en met een paar dagen pleisters was ook dat weer achter de rug.

160619_075b

Na de voorbereidingen zijn wij nog even met de Canadese kano op stap geweest. We gingen over Grindstone Lake via een doorgang naar een ander meer maar daar stond vol de wind op dus keerden we weer om. Onderweg zagen we een American Eagle vliegen, dus daarna was Hank er op gespitst om deze goed op de foto te krijgen.

20160619_093450_001

Deze dag gingen we ook op de Seadoo het meer op. Deze jetski was begrenst op 70 MpH (ca. 100 KmH) en dat is ook hard genoeg. Aafke vond het te hard. We maakten ook foto’s van visarenden en American Eagles. Tegen schemer stapten we met Micah, Hannah en Ethan in de boot om te vissen. We vingen er allemaal wel een paar. Toen het donkerder werd en er ook onweer naderde zijn we naar binnen gegaan en uiteindelijk ook naar bed.

IMG_0249

Maandag 20 juni
Deze dag zijn we met Becky op pad gegaan naar Duluth, Minnesota. Op de heenweg kwamen we nog langs de outlet van Jack Links waar we flink wat beef jerkey kochten. Daarover later meer. We bezochten Enger Tower en de Peace Bell en gingen daarna door naar Lester Park waar je vanaf hoge rotsen bij een waterval in een diepe poel kunt springen. Dat hebben we natuurlijk ook even gedaan.

160620_017

Vervolgens hebben we nog even bij wat winkels gekeken. In Minnesota betaal je geen tax over kleding dus het was de moeite waard om juist hier even te shoppen. We kochten een paar Under Armour T-shirts en beide een paar Under Armour sportschoenen. Daarna gingen we eten bij Panera Bread. Dat moest van Anke en we appten even met haar om te weten wat we moesten bestellen. We keken daarna ook nog even bij de brug en een maritiem museum over the Great Lakes. We spraken er ook iemand die jaren in Nederland gewerkt had. Interessant om ineens het belang van deze meren voor de USA te beseffen. Er kwam ook juist een enorm schip door de brug om Lake Superior op te varen.

160620_094

Hierna reden we weer richting Hayward. We kochten onderweg nog iets tegen muggebulten en een pakje pleisters voor de vingertop van Hank. De volgende dag zouden we naar Bayfield gaan en zou Micah ook mee. We hadden op internet een boottocht in die buurt naar de Seacaves gevonden en deze voor ons allemaal geboekt. Als bedankje voor de gastvrijheid en als een leuke belevenis samen.

Dinsdag 21 juni
’s Ochtends eerst wat foto’s van American Eagles en visarenden bij het vakantiehuis aan Frndstone Lake gemaakt. We vertrokken daarna mooi op tijd richting Bayfield. Een leuk plekje aan Lake Superior. Onderweg stopten we eerst bij een mooie oude Mid-West schuur bij Hayward en daarna nog even bij een bezoekerscentrum en een antiekmarkt. Daar ontdekten we ook dat er een rat (?) in de velg van de auto hing. Raar gezicht. RIP.

IMG_0327

We bezochten een bezoekerscentrum, wandelden een stukje door Bayfield en lunchten op een dakterras met uitzicht over Lake Superior. Daarna gingen we naar Cornucopia waar we bij Good Earth Outfitters een boattour langs de Seacaves hadden geboekt. Na een hele veiligheidsinstructie (echt Amerikaans) voeren we naar een stuk kust vol door de golven uitgeslepen rode rotsformaties. Een mooie belevenis. Terug haalden we nog even wat verse vis op de kleine afslag van het haventje en stonden we nog even tot de knieën in het ijskoude Lake Superior.

160621_205

20160621_150553

 

Op de terugweg zagen we een nest met visarenden en een American Eagle in een weiland die we nog mooi op de foto kregen. Daarna gingen we onze spullen inpakken want de volgende dag zouden we met Micah richting hun huis in Oak Brook vertrekken.

160621_277bn

Woensdag 22 juni
Nadat we eerst nog een mooie specht achter het vakantiehuis op de foto zetten, vertrokken we mooi op tijd. In de pickup met ook een racefiets achterop. We kozen een route die ons langs Amish zou voeren, maar zagen in die buurt niet echt het soort koetsjes waarop we hadden gehoopt. Desondanks een mooie route waar Aafke ons even een stukje terug liet rijden maar de beren die ze zag, bleken kalkoenen.

160622_02

We stopten onderweg nog even bij een restaurant dat Rebecca ons op de heenweg had aanbevolen omdat ze daar prima burgers hadden en passeerden een bord dat aan gaf dat we halverwege de Noordpool en de evenaar zaten. Een paar uur later naderden we Chicago. We reden eerst nog even langs Willowbrook Highschool om te zien waar Anke een jaar naar school was geweest en daarna door naar het huis van de familie Bosman in Oak Brook.

20160622_141350_001

20160622_144826

Een prachtige, grote woning met ruimte tuin eromheen en aan een beekje. We kregen een kamer in de basement en Hank maakte vast backups van alle foto’s tot nu toe  van de camera naar USB stick. Die avond gingen we eten bij Portillo’s: Anke’s favoriet. Het eten was er prima. We fietsen heen en weer terug en zagen op die manier ook iets van de omgeving.

20160622_173519

Donderdag 23 juni
We vroegen ons ineens af waar de beef jerkey van de Jack Links outlet was gebleven. We belden naar Becky om uit te kijken en uiteindelijk bleek dat er bij het opruimen van de kamer in Hayward afval in het plastic tasje met de beef jerkey was gestopt, en dat daardoor deze tas bij de vuilnis was gegaan. Die was inmiddels weggebracht dus zo heb je $50 aan beef jerkey en zo heb je niks….

Van Anke hadden we inmiddels een routebeschrijving van Chicago gekregen met alle bezienswaardigheden tot en met waar je naar de wc kon en welke popcorn je bij Garret’s moest bestellen. Micah bracht ons naar het treinstation van Elmhurst waar we een 10-rittenkaart kochten. Even later stapten we in een grote zilverkleurige dubbeldekker trein. Heel apart. Onderin zat je gewoon op bankjes en zat je door een opening over de lengte van de hele coupé te kijken naar de voeten van de mensen die daar op een rij met hun rug tegen de zijkant van de trein zaten.

160623_022

De wolken hingen laag in Chicago dus het bovenste van de wolkenkrabbers zag je niet. We besloten om eerst in de watertaxi te gaan en kochten hier een dagkaart. De watertaxi stopte vlakbij de Trump building. Daarna liepen we richting de Navy Pier. Hier was nog weinig loos. Je kon er nog geen kop koffie drinken. Je zag de skyline van Chicago in de wolken verdwijnen. We besloten dus eerst maar wat dingen op de begane grond te doen. We liepen eerst langs Buckingham Fountain (bekend van de intro van Married with children) vandaar dat Hank even in een Al Bundy pose op de foto moest.

160623_041

160623_065

Daarna liepen we door naar The Bean. Ondertussen werd het langzaam iets helderder. Aafke kocht een pet van de Blackhawks en daar vroegen we waar je deep dish pizza kon eten. Dat bleek net om de hoek aan de achterkant van hun block te zijn dus zaten we even later bij Giordano’s. We bestelden een deep dish pizza met kip en bbq saus. Het duurde zo’n drie kwartier om te maken (het was binnen geweldig druk en je heb ook tijd nodig voor het bakken van zo’n pizza) maar hij smaakte prima en we waren blij dat we geen grotere hadden besteld.

20160623_122549

Daarna liepen we door richting Hancock Observatory. Onderweg bezochten we op dringend advies van Anke een enorme snoepwinkel en kwamen we langs de Under Armour store waar Hank nog een mooi Chicago T-shirt kocht. Ook kocht hij een paar zwarte UA sportschoenen want het paar dat hij eerder in Duluth had gekocht, bleek toch te klein als je de sokken aan deed, ondanks dat de vermelde maat juist leek te zijn. Gelukkig pasten die Mark later goed. Inmiddels was het helder geworden dus gingen we Hancock tower op waar je op één van de bovenste verdiepingen helemaal rondom uit kon kijken.

160623_161

We hadden een prachtig uitzicht en Aafke deed ook The Tilt. Dan ga je tegen een glazen wand aan leunen die dan naar buiten helt, waardoor je dus naar buiten komt te hangen. Hank deed het niet. “Dat werd te duur” (hij heeft het niet zo op hoogtes).

160623_172

Na deze tower liepen we weer terug. Onderweg keken we nog even in de Hershey winkel (Aafke’s oom uit Canada heeft altijd bij Hershey gewerkt). Daarna hebben we weer bij de Navy Pier gekeken waar het inmiddels wat drukker was. Bij Bubba Gump kocht Hank nog een leuk T-shirt en daarna gingen we weer in de watertaxi. Omdat we de volgende dag vroeg moesten vliegen, hebben we het niet te laat gemaakt in Chicago. Micah pikte ons weer op bij Elmhurst Station en terug in Oak Brook gingen we inpakken voor Texas. Een deel van onze spullen lieten we in onze kamer liggen omdat we toch weer terug zouden komen. Aafke had deze dag in Chicago trouwens op Strava opgenomen. We hebben onderweg bijgehouden hoe ver de watertaxi was en met aftrek van deze ritjes hebben we deze dag 27 km. gelopen!

160623_237

We hadden het idee om ’s avonds nog naar een ijshockeywedstrijd te gaan waar een paar van de Bosman’s zouden spelen maar het begon heel hard te regenen. Toen we net met Micah onderweg waren en al flinke plassen door moesten terwijl de radio waarschuwde dat je thuis moest blijven, hebben we rechtsomkeert gemaakt.

Vrijdag 24 juni
Micah bracht ons al vroeg naar het vliegveld. Even later zaten we op een Delta vlucht naar Atlanta. Deze vertrok te laat, wat ons met het oog op de korte overstaptijd licht nerveus maakte. Onderweg speelde Hank een soort kenniskwis op het entertainment systeem van het vliegtuig en ondanks dat sommige vragen te typisch Amerikaans waren, stond hij aan het eind van de vlucht vier keer in de Top 10 van de highscores. Overigens hadden we bij het opstijgen door het raampje aan de andere kant met de telelens een mooi uitzicht op Chicago tegen de opkomende zon in Lake Michican.

160623_292

In Atlanta bleken we bij de gate hetzelfde vliegtuig weer in te moeten voor San Antonio dus dat was lekker makkelijk. Bij de bagageband ontmoetten we Jeri die met een andere, iets eerder vlucht vanuit Atlanta was gekomen. Zo goed om haar weer te zien! Onze koffers kwamen vlot en Hank had zich bij Alamo car rent al voor de bij Sandra Boer van de Travelclub Giethoorn geboekte auto gemeld, waarna we met een shuttlebus naar de autoverhuur gingen. Eerst was het daar wat onduidelijk waar of bij wie we ons moesten melden maar toe was daar toch ineens een knalrode vierdeurs Chevrolet Cruze. De weg vinden richting Corpus was makkelijk en eenmaal en route werd ook ontdekt hoe de cruisecontrol werkte.

20160624_122143

Net voor de afslag naar George West was er nog wat vertraging door wegwerk. We zagen grote pickups via de berm naar de parallelweg rijden, maar dat hebben we met deze auto toch maar niet gedaan. Uiteindelijk reden we Terry Street in en ontmoetten we ook Jamye weer. Sisters reunited!

20160624_154059

20160624_143302

’s Middags reden wij en Jeri nog even naar het huis aan de Nueces River waar we Lindsey troffen die net weg zou gaan voor een vrijgezellenfeestje. Zoveel herinneringen op deze mooie plek aan de rivier, maar toch was het anders. Toen Norma er nog was, was het echt een thuis; nu JAyson en Lindsey er woonden waren we even welkom, maar voelde het anders dan vroeger. Iets meer als visite.

20160625_112900

Op de terugweg deden we boodschappen in George West wat we eigenlijk opvallend duur vonden. We kookten zelf en Jeri had lekker Guacamole gemaakt. Het pak blikjes bier bleken mini-blikjes te zijn. Everything is bigger in Texas, maar deze dus net even niet 🙂 . Kim en Jasin kwamen ook nog even langs. Ze waren beiden flink afgevallen, dankzij een gastric bypass. We sliepen in Norma’s vroegere slaapkamer. De foto van Anke als pupilletje op de shorttrackbaan stond nog op het kastje. Lindsey kwam nog een topdek matrasje en nieuw beddegoed brengen. De internet dekking van T-mobile in dit deel van George West was zeer matig. Net Wanneperveen.

Zaterdag 25 juni
De dag van de reünie van 30 jaar Class of 1986 van George West Highschool. We reden eerst naar de inmiddels vernieuwde Highschool waar we een rondleiding kregen. Buiten werden de eerste groepsfoto’s al gemaakt. Hook ‘em horns!

20160625_150952

’s Avonds reden we achter Missie en Aubrey aan naar het Collosseum. Een ruime hal die feitelijk wat aan de grote kant was voor het gezelschap, maar gezelligheid moet je uiteraard zelf maken. Er was een prima buffet, er werd een taart aangesneden en een diskjockey verzorgde de muziek. in de hoek stond een foto-wand met verschillende attributen om je foto aan te kleden. Er werden wat T-shirts uitgedeeld, o.a. voor degene die het verst had gereisd voor de reünie, en dat was uiteraard Aafke. Op de tafels stonden wat foto’s van het highschool jaar en Aafke kon die met haarzelf na afloop mee naar huis nemen.

160625_040

160625_201

Je kon icetea pakken of frisdrank of bier kopen. Sterke drank moest je zelf meenemen en zo hadden sommigen een papieren zak met fles op tafel staan. Een bijzondere gewaarwording voor ons. Maraschino kersen in drank waren ook lekker. Aafke was de BOB. Aan het einde van de avond deden ze ook een soort linedance in een rondje. Toen wist Aafke het weer: Aan de buitenkant moet je het snelste lopen. Deze avond heeft Aafke oude klasgenoten na heel lang weer gesproken en Hank ze ontmoet. Uiteindelijk ging iedereen weer op huis aan.

Zondag 26 juni
We hadden tijdens ons vorige bezoek van Missie (oud-klasgenote van Aafke en buurvrouw van Norma in Terry Street) gehoord dat zij en haar man Aubrey altijd naar de cowboy church gingen. Hoewel wij niet religieus zijn, wilden we dat wel eens meemaken dus reden we deze ochtend samen met Jeri achter Missie aan naar de Brush Country Cowboychurch. Aubrey speelde er in de band, dus hij was er al. We parkeerden onze huurauto tussen de dikke pickups. Binnen werden we hartelijk ontvangen. De ouders van Missie waren er ook. We gingen samen met hen aan een tafel achterin zitten. Je kon donuts pakken en (ice)tea of koffie inschenken. De kerk werd steeds voller. Je zag veel cowboyhoeden en mensen liepen rond om een praatje te maken.

160626_033

Er waren zelfs mensen die hun hond mee namen naar de kerk. De band met Aubrey speelden vlotte country muziek en de dominee (Pastor Pat) liep rond en maakte met iedereen een persoonlijk praatje. Zo ook met ons en Aafke gaf hem een paar houten klompjes waarvan we er een heel aantal als aardigheidjes hadden meegenomen. Toen de dienst begon en de hele kerk voor een 80-jarige had gezongen, werden wij ook nog genoemd als bezoeker vanuit het verre Nederland en kregen we een heel applaus. We kregen elk ook een kleine cowboybijbel. We hadden er bij binnenkomst ook al één gekregen dus we hebben er ook ééntje aan Becky en bij thuiskomst aan buurman Willem gegeven.

De dienst begon ook met het bidden voor mensen die op een lijstje stonden. Mensen kunnen briefjes inleveren voor wie gebeden moeten worden. Politie-, brandweer-, ambulance- en meldkamerpersoneel zit er standaard bij.Ondanks dat wij niet gelovig zijn, had Pastor Pat een mooie preek over de fundamenten van je huis; de waarden in je leven. Dat sprak ons wel aan, alleen doen wij dat zonder bijbel. Na afloop werd er nog iets gezegd over de Rodeo in Sinton dus deden we daar nog even navraag naar. Omdat we toch verder geen plannen hadden, zijn we hier na afloop van de dienst heen gereden. Met onderweg lekkere stukjes gedroogde ananas waarvan we in de kerk een zakje mee hadden gekregen.

160626_169

160626_117

Het was even zoeken naar de Fairgrounds van San Patricio maar met Sygic op het dashboard en een beetje hulp van Google kwamen we bij de rodeo aan. Voor het eerst in al die jaren Texas zag Hank een echte rodeo. Het was de jeugd deze keer, maar niet minder leuk en interessant. De moeten stevig gaan zitten en dan gaat het hek open. Het is dan zaak te blijven zitten tot de bel gaat en dan krijg je een score op tijd en op stijl. De stieren hebben een goed leven en worden in een lange trailer naar de rodeo gebracht. De oudere jongens hebben moeilijker stieren. Ook meer ervaren want die lopen bijna vanzelf weer naar de uitgang als de rijder er af ligt. Andere moesten met lasso door drie cowboys gevangen worden.

20160626_165105

Na de rodeo gingen we even op bezoek bij Ryan en Joey. Zij had net een nieuw pistool voor haar verjaardag gekregen. Het blijft Texas dus een heel andere wereld dan in Nederland. Je kunt best uitleggen wat anders is, maar een discussie over wapens in de USA is zinloos. Dat doen we dus ook niet. Dit jaar zijn we overigens niet aan schieten toe gekomen. We aten deze avond in Terry Street zelf gebakken pannenkoeken.

Maandag 27 juni
Deze dag gingen we een paar boodschapjes doen in Corpus en naar South Padre Island. Als eerste gingen we langs het kerkhof van George West. We reden met de auto het kerkhof over tot bij de graven van Norma, Gene en Bryan en die van Clasyon.  We legden op beide graven een klein porseleinen klompje.

20160627_095952

Daarna reden we naar Corpus en stopten eerst bij Cavenders (Boot City) om naar spijkerbroeken te kijken. Aafke vond een paar leuke spijkerboeken en -shorts en Hank een jeans van Cinch. Daarna reden we door naar Academy; altijd een leuke sportwinkel. We vonden nog een paar mooie Under Armour shirts voor een nette prijs en Anke kocht een paar voordelige sneakers met de Amerikaanse vlag er op. Hank kocht een LED Maglite voor 3 batterijen en voor de aardigheid een goedkope mini-drone. Hierna stopten we nog even kort bij de James Avery winkel. Aafke vond er een mooie zilveren hanger van een sanddollar en kreeg van Jeri een bedel voor haar armband met “special sister”. Ze vonden in de winkel eigenlijk de armband waaraan Aafke haar J.A. bedels heeft hangen mooier dan hun eigen.

20160627_110927

Even later reden de SPID af richting Port Aransas. Daar kochten we in de beachshop een permit om met de auto op het strand te mogen en wat zonnebrand. Het water van de Golf van Mexico was weer heerlijk warm om te zwemmen terwijl om je heen de pelikanen omlaag doken om een visje te verschalken. Jeri vond op het strand mooie stukjes drijfhout waar ze creatieve plannen mee heeft.

160627_063

We aten ergens (Moby Dick was helaas dicht) en hebben ons daarna geïnformeerd naar de mogelijkheden van zeevissen. Dat hadden we ook nog nooit gedaan in Texas en stond op aafke’s lijstje. Vervolgens gingen met de veerpont naar de andere kant. Hank wist tijdens de overtocht weer dolfijnen op de foto te krijgen. We reden richting Ingleside en bezochten de schoonvader van Jeri, mr. Davis en zijn vriendin Jill. Hen kennen we ook al vele jaren.

20160627_204446

20160627_211902

Na wat icetea en bijpraten reden we door richting Corpus. We stopten nog even onderaan de Harbor Bridge bij het Texas State Aquarium en de Lexington om wat foto’s van deze mooi kleurig verlichte brug te maken. Hierna reden we weer naar George West.

Dinsdag 28 juni
Een zus van Aafke’s gastvader Gene is met haar man verhuisd. Dus bezochten we Ida May en Jimmy in hun nieuwe huis. Onderweg gingen we in Beeville nog even langs de Wallmart waar we onder andere pilletjes tegen zeeziekte kochten en after sun. Daar heeft Hank nog even geholpen een TL balk in een bouwkeet op te hangen en daarna gingen we naar een Mexicaans restaurant waar we ook hun zoon Jimmy-Ray en zijn echtgenote troffen.

IMG_0589

We aten een soort combi-menuutje met verschillende typisch Mexicaanse gerechten. Daarna gingen we door via een toeristische route. We reden langs Orange Grove waar we de beste denkbare beef jerkey kochten, en om Lake Corpus Christi weer richting George West.Onderweg belden we met Joey en Ryan en spraken we af voor het zeevissen.

20160628_144801

Woensdag 29 juni
We waren al vaak in San Antonio maar hadden daar nog nooit de missions bezocht, behalve natuurlijk de Alamo in downtown San Antonio. Dat moest dus nu maar eens gebeuren. Als eerste bezochten we de Mission San José. Echt een heel mooie site en ook heel informatief om  op hoofdlijnen een stukje Texaanse geschiedenis uitgelegd te krijgen in het bezoekerscentrum.

_N3A4624

160629_079

Daarna gingen we door naar de Mission Concepción. Deze was ook mooi, leek wel wat op de vorige maar was iets kleiner.

160629_130

Hierna reden we door naar Boerne. Daar hadden we afgesproken met de ouders van Kathy; een AFS uitwisselingsstudente die twee jaar geleden een jaar in Wanneperveen woonde en regelmatig met ons ging fietsen. We ontmoetten hen bij hun thuis. We hadden voor Kathy speculaas meegenomen en de familie had voor ons nog een bidon staan waarmee je ook een verfrissende nevel kunt spuiten. Daarna gingen we eten bij de Dodging Duck Brewhaus. Het was een prima lunch met prettig gezelschap. Hank at een bison burger. Helaas kon Kathy er zelf niet bij zijn want die zat op dat moment voor een soort kort programma in Jordanië. Ook leuk.

160629_133

Na de lunch moesten zij weer aan het werk en liepen wij door Boerne. Een leuk stadje met veel Duitse invloeden en artistieke winkeltjes. We kochten er alleen een kleine metalen barnstar die we nu op de deur van ons toilet thuis hebben hangen. Uiteindelijk stapten we weer in de auto en reden we terug richting San Antonio. Daar besloten we nog een laatste mission te bezoeken. De Mission Espada was wat lastig te vinden vanwege een omleiding maar ook dat lukte.

_N3A4743

160629_184

Een kleine missie met een mooie gevel en bloemrijke tuin. Hier wist Hank nog een kolibri vast te leggen op camera en daarna reden we weer naar George West.

Donderdag 30 juni
Al vroeg in de ochtend stond Ryan in Terry Street. Omdat hij weer op tijd terug moest zijn, reden we met twee auto’s via Corpus naar Port Aransas. Hank reed met Ryan in zijn grote Ford pickup en Jeri en Aafke in de rode Cruze huurauto. Het regende vooral rond Corpus behoorlijk maar eenmaal bij de boot werd het droog. Het was mooi weer en een kalme golfslag. We hadden de pilletjes tegen zeeziekte voor de zekerheid genomen maar waarschijnlijk was het niet nodig geweest.

IMG_0603

Het was een tocht van een uur varen naar een oud boorplatform, twee uur vissen en een uur terug. Je kreeg een hengel, moest een garnaal aan de haak doen en die dan laten zakken tot ‘ie op de grond lag. Dan voelen wat er gebeurde en af en toe ophalen om te kijken of er nog aas aan zat.

IMG_0658
Hank ving twee vissen die te klein waren en terug moesten en ondertussen haalde Ryan zijn eerste haai binnen. Later Aafke ook, en Jeri en ook Hank haalde een haai naar boven. Ryan ving er nog twee en Aafke ook nog één. Je moest best werken om zo’n haai aan de oppervlakte te krijgen.

IMG_0656B

Daarna haalden de deckhands hem met een lange paal met ijzeren haak eraan binnenboord. Eigenlijk best wel zielig, ook als ze daarna je initialen in de haai kerven.

IMG_0688

Je mag maar één haai per persoon mee nemen dus op elke volgende haai komen de initialen van een ander. Eenmaal terug in de haven wordt er een foto van de totale vangst gemaakt en dan krijgt ieder zijn gevangen vissen. Je kunt dit dan ter plekke laten schoonmaken en zo reed Ryan met vier haaien in filetvorm terug naar huis terwijl wij nog even naar het strand gingen. De permit zat toch op de voorruit van de huurauto.

160627_365

Wel bijzonder dat Aafke deze keer vanaf het strand naar Hank riep dat hij niet te ver de Golf van Mexico in mocht gaan terwijl dat een paar dagen eerder geen punt was. Zou dat met haaien te maken hebben?

Ondertussen hadden we vandaag contact gehad met Delta. We hadden toch het idee dat we liever een extra dag met Anke in Chicago zouden hebben dan opnieuw een dag in Texas. Dus hebben we onze tickets om geboekt en vertrekken we één dag eerder uit Texas.

Vrijdag 1 juli
Deze dag was het de hoogste tijd om eens bij Taylor en Cameron te kijken. Op één of andere manier hebben we nog nooit hun huis gezien. Ze wonen mooi landelijk in een mooi huis met veel ruimte. Zelf het hondenhok had airco. Op de terugweg zagen we roadrunners lopen waarvoor we even stopten om er een foto van te maken. We stopten ook even bij Oakville, een leuk plekje met wat oude spulletjes aangekleed. In George West kwam Sheri Lynn ook nog even langs. Toen we in 85/86 bij elkaar in een temt sliepen, had oom Jimmy een bordje “the three little piggies’aan de tent gehangen.

IMG_0041

’s Avonds reden we naar Threerivers om bij Ryan en Joey haai te gaan eten.

IMG_0052

IMG_0043

Gezellig dat Jamye er ook was. Ze is deze dagen druk met alle voorbereidingen op de trouwerij van haar zoon Jayson met Lindsey. Vooral het naaiwerk voor alle kindertjes kost haar veel tijd. Ook apart trouwens dat we uitgerekend tijdens Shark Week op Discovery haaien hebben gevangen en er nu één van gingen op eten. Het smaakte prima. Naar vis en dan iets steviger dan anders.

Zaterdag 2 juli
Deze dag zou Jeri ’s middags terug vliegen naar Alabama. We besloten eerst wat dingen in San Antonio te doen en haar daarna af te leveren bij het vliegveld. Als eerste gingen we opnieuw naar Mission San José. Deze keer mét de Samsung Gear 360 graden camera die we de vorige keer niet mee hadden. Na een paar fotootjes reden we richting centrum en parkeerden we bij de Rivercentre Mall. We bekeken een paar winkels en liepen toen naar buiten. Bij de Alamo was het enorm druk met erg lange rijen. Omdat we de Alamo wel kenden, sloegen we hem deze keer over. Op zoek naar Hard Rock Café want daar moesten we van Anke eten. Langs de Riverwalk vonden we een tafeltje op het terras. Jeri wilde graag wat kleins en bestelde nacho’s. Een halve kon niet besteld worden en even later kwam er een schaal, groot genoeg voor een weeshuis. We lieten de spaarpunten bijschrijven op het account van Anke en haalden voor haar ook nog een mooi T-shirt van Hard Rock Café San Antonio.

160702_018

Na de lunch liepen we langs de Riverwalk terug richting de auto. Aafke zette nog even een hondje op de foto met een felroze vacht. Waarom? Het was erg warm en Jeri is iets minder gewend einden te lopen dan wij. We hadden nog wel een eindje verder kunnen lopen maar het was ook wel weer mooi geweest toen we in de Mall kwamen. We hebben daarna Jeri mooi op tijd afgeleverd op het vliegveld en zijn daarna naar Threerivers gereden.

IMG_0079

Daar was het Salsafest. Het was opnieuw een dag van ruim 40 graden Celsius en de springkussens en opblaas-hindernisbanen werden dan ook weinig gebruikt. We belden Ryan die we even later troffen bij een soort stoer golfkarretje op diesel dat ze voor de golfclub aan het verloten waren. Nog even later kwamen ook Joey en Jamye met de kindertjes aan. Vervolgens kregen we een mooie vuurwerkshow voorgeschoteld en daarna reden wij samen naar George West.

160702_043

160702_092

Zondag 3 juli
We begonnen de zondag opnieuw bij de Brush Country Cowboy Church. De eerste zondag van de maand hebben ze daar na de dienst een potluck. We wisten niet helemaal wat we daarvan moesten verwachten dus hadden we zelf een zak blueberry bagels mee genomen. Die bleken niet nodig dus deze hebben we later onderweg opgegeten.

20160626_095923

Voor de dienst begon kreeg Aafke van een man die we de week ervoor ook hadden gesproken, de letters Jezus in de vorm van een kruis als halsketting, zelf gezaagd uit een boom van zijn ranch. De man was dierenarts overigens. Pastor Pat was er weer en maakte opnieuw een persoonlijk praatje maar zijn dienst sprak ons een stuk minder aan dan de week er voor. Als je niet volledig in Jezus gelooft dan ga je naar de hel, kort gezegd. Dat is niet hoe wij denken en wat ons aanspreekt helaas. We mogen dan naar de hel gaan, maar in ieder geval zullen al onze vrienden er zijn…  De potluck was overigens erg lekker. Mensen hadden echt hun best gedaan met het heerlijkste vlees, salades, gebak, etc. Een prima lunch maar vooral ook een mooie samenkomst van zo’n gemeenschap. Voor zo ver wij er kijk op hebben, kunnen de kerken in Nederland heel wat leren van de cowboychurch.

IMG_0092

We hadden geen plannen, alle tijd en benzine voor een prikje. Daarom besloten we een toeristisch rondje te rijden op zoek naar wat mooie cactussen, longhorns en leuke plekjes. Uiteindelijk besloten we naar Freer te rijden; halverwege George West en Nuevo Laredo in Mexico. Dat is rattlesnake city of Texas, maar meer dan de grootste ratler in polyester was er niet te vinden. Zelfs de Diary Queen had er niet wat Hank wilde bestellen. En op de heenweg staken er ook nog twee suïcidale roadrunners over. Hoe Hank ook remde en stuurde; ze wilden erg graag onder de auto komen. Sorry Texas! De weg tussen George West en Freer is trouwens gewoon ruim 70 km. leegte, maar dat is dan ook wel weer een belevenis. In Nuevo Laredeo komen we op aanraden van de familie al jaren niet meer gezien de gevaarlijke situatie voor buitenlanders door de drugsbendes.

IMG_0099

Deze avond aten we met Jamye in het George West Steakhouse. Fijn dat ze ondanks alle drukte voor de bruiloft nog even tijd nam om samen met ons door te brengen. En prima eten daar!

Maandag 4 juli
The fourth of July is Amerika’s belangrijkste feestdag. Dus wilden we hier die dag ook echt iets van mee krijgen. Na wat googelen een dag eerder wisten we dat er in Corpus een parade was. Op weg daarheen zag je bij grote bedrijven al reusachtige Amerikaanse vlaggen aan hijskranen hangen. Everything’s bigger in Texas! We parkeerden vlak langs de boulevard en wandelden vervolgens langs de baai, onder de palmbomen door en langs de garnalenvissers bij de T-heads.

160704_027B

Het was weer erg heet en er stond een flinke wind, wat het gevoel gaf in een heteluchtoven te staan. Voor de parade begon, vonden we een plekje in de schaduw van een palmboom. De parade zelf was wel leuk om te zien; echt Amerikaans met eerst een reeks lokale VIPS in golfkarretjes en cabrio’s en een flinke dosis patriotisme.

160704_088

Op de terugweg besloten we even te stoppen bij een grote loods van Alamo Fireworks langs de highway. Waar we in Nederland een minimale voorraad vuurwerk in de winkel mogen hebben en de rest in de kluis staat, stonden de schappen hier vol geladen. We kochten uiteindelijk één fontein “Snowcone” genaamd voor later die dag aan de rivier. We bogen af bij Swinney Switch en pakten de parrallelbaan langs de highway om nog even wat longhorns van Hailey Ranch op de foto te zetten. Daarna sloegen we af naar Antilope Road, ofwel Granny Road om naar het huis aan de rivier te gaan.

160628_23

Daar troffen we Jayson, Lindsey, Taylor en Cameron met de kids en Jamye. We aten prima vlees van de barbecue onder het huis en hadden mooi tijd om met iedereen bij te praten. We speelden ook een paar keer de “washer game” waarbij Lindsey en Hank vrijwel onverslaanbaar bleken. Toen het donker werd, staken we wat vuurwerk af. Op momenten naar ons idee best eng met de kleine kindertjes en hun “kindervuurwerk” (waar wij niet in geloven) maar onze Snowcone gaf een mooie show met heel bijzondere, heldere kleuren. Daarna vertrokken we redelijk op tijd weer naar Terry Street want de volgende ochtend zouden we op tijd vertrekken.

Dinsdag 5 juli
We stonden mooi op tijd op voor een tweedaagse Roadtrip door de Hill Country. Dat is het stuk Texas grofweg tussen San Antonio en Austin met leuke stadjes in een fraai heuvelachtig landschap. Omdat we lid zijn van een paar Texas-gerelateerde Facebook groepen, en op aanraden van bekenden, hadden we al een paar plaatsjes in gedachten en een globaal idee van een route. We hadden Sygic op de mobiel op het dashboard staan voor offline navigatie en dat werkte prima. Eerst naar cowboy city Bandera. Een leuk plekje waar we een paar leuke winkeltjes bekeken. Daarna op zoek naar de River Company omdat we Tubing wilden doen op de Medina River. Ze bleken verhuisd en daardoor lastig te vinden maar uiteindelijk lukte dat toch. Het was een sjofel kantoortje en toen we ons omkleedden in het toiletgedeelte was het zo vies dat we geen behoefte hadden om de autosleutels achter te laten. Ondanks dat ze erg vriendelijk waren. We twijfelden even over kleding maar ondanks dat een heel deel van de route onder de bomen was, besloten we beiden om een zwemshirt met lange mouwen aan te trekken. Zo kon Hank ook de autosleutels en mijn mobiel (ondanks dat de S7 waterdicht is) in een ziplock bag onder het shirt bewaren. Doordat hij daarvoor zijn short oprolde, kreeg hij een mooie rode buik met een duidelijke streep naar een niet verbrande borst.

20160705_112543

We werden met een aftandse pickup zonder airco naar de rivier gereden en stapten met onze grote zwembanden in het water. De Medina River kabbelde rustig langs de cipressen met hier en daar een leuke stroomversnelling. We zagen ook onze eerste schildpadden. Toen we langs wat recreatieplaatsen kwamen, viel ons op hoe enorm veel afval er op de kant lag Vooral wegwerpservies en -bestek. Misschien extra veel zo kort na de 4th of July maar schokkend dat mensen zoveel troep achter laten. Uiteindelijk kwamen we bij het eindpunt waar we na een SMS’je met een oude schoolbus werden opgehaald.

Hierna reden we langs Kerrville richting Fredericksburg. Een leuk stadje met een sterk Duits karakter. We bezochten hier wat leuke winkeltjes en aten in de Buffalo Nickel Bar & Grill. Hank een salade met bizon. Er waren verder veel winkeltjes waar je van alles en nog wat kon proeven. Een leuk stadje om langer te blijven maar toch gingen we door op onze route. Next stop: Luckenbach.

IMG_0247

Dit gehucht, genoemd naar een Duitse immigrantenfamilie bestaat nu vooral uit een oud café met vrijwel continue live muziek en een grote dancehall. We hebben er gezellig op het terras onder de schaduw van de bomen gezeten, genietend van de relaxte omgeving en gezellig bandje. Uiteindelijk moesten we toch weer door, richting Wimberly.

Op weg naar Wimberly zagen we bij Blanco in een bocht een grote ambulancepost. Omdat Hank bij UMCG Ambulancezorg werkt, wilde hij wel eens kijken. We stopten en kregen uitleg over ambulancezorg in Texas. Wat opvalt is dat Nederland met automatisering op de auto toch een eind verder is (navigatie, patiëntgegevens) en dat zij wel snel bij een patiënt kunnen zijn, maar dan nog ruim een uur onderweg moeten om een ziekenhuis te bereiken. Later deze week werden we op de highway ook ingehaald door een ambulance. Geen geblindeerde achterramen waardoor je goed zicht had op de patiënte. In Nederland ondenkbaar.

IMG_0259

Net voor Wimberly liepen we nog even door een rivier. Later ontdekten we dat er ook in Blanco een mooie plek met water was geweest, maar ja, soms mis je iets. Het is niet anders…..  Wimberly had een leuk plein met leuke winkeltjes maar het hotel daar was niet open. Het telefoonnummer bij de deur werd eerst niet opgenomen en daarna zei de man dat hij vol zat. We geloofden er niks van overigens.  Al googelend vonden we de Mountain View Lodge. Ze hadden een kamer, wat duurder dan bedoeld maar voor die ene nacht hotel in een maand USA, ach…. De navigatie stuurde ons eerst nog de verkeerde kant op maar uiteindelijk waren we er. Een mooie kamer met goede wifi. Een zwembadje en Aafke al zei dat ze de volgende ochtend wilde wandelen, viel met haar neus in de boter. Ze hadden een eigen trail met echte afdruk van een dinosaurus poot.  ’s Avonds hebben we eerst even kort gezwommen en daarna wilden we via internet op de mobiel reserveren voor Jacob’s Well. Helaas bleek de eerstvolgende mogelijkheid om deze te bezoeken ergens een week later te zijn.

Woensdag 6 juli
Deze ochtend  begonnen we met ontbijt en een wandeling over de korte trail van het hotel. We zagen de dinosaurus pootafdruk en een nest jonge kardinaalvogels. Op weg naar Blanco kwamen we langs Jacob’s Well Road dus daar toch maar eens kijken en net doen of we van niks weten. Ze gingen om 10.00 uur open en wij waren de tweede auto rond 09.50. Vriendelijk en blij gemeld dat we helemaal uit Nederland kwamen omdat we hoorden dat je hier zo mooi kon zwemmen. Dat vonden zijn ook en ze vroegen of we gereserveerd hadden. “Nee, moest dat dan?” Voor deze keer wilden ze ons wel matsen. We mochten er in. Dat was dan 2 x 9 dollar plus een dollar transactiekosten op de creditcard. Een tijdje later kwam de beste man met twee poslbandjes uit zijn hokje. Hij kreeg het apparaat voor de creditcard niet aan de praat dus we zwommen gratis. Zonder geluk vaart niemand wel.

20160706_105211

Jacob’s Well was prachtig. Je moest een klein stukje lopen naar een riviertje en daar tussen de rotsen zat een gat van 4 á 5 meter doorsnee dat naar een ondergrondse grot leidde. Het gat zelf ging 7 meter loodrecht omlaag en ging daarna over op een grottenstelsel van zo’n 40 meter diep en 3 km. lang. Maar zo ver gingen we niet. Gewoon vanaf de rotsen in dat gat springen was voldoende. Een prachtige omgeving, heerlijk schoon en  fris water en mooi weer. Wat wil je nog meer? Wij sprongen wat vaker dan een aantal andere mensen die er inmiddels ook waren. Zij vonden het eigenlijk wat te koud. Wij vonden het heerlijk. Uiteindelijk toch weer de korte broek en t-shirts aan en op naar Buda.

160706_042

In Buda wilden we naar Cabela’s. Volgens Missie en Aubrey een mooie outdoor winkel, vergelijkbaar net de Bass Pro Shops. Het was inderdaad een enorm grote winkel. Hank vond er nog wat aanbiedingen in Jack Links beef jerkey en een Under Armour shirts. Ook een handig RVS gereedschapje voor in de boot. Omdat het er wel tijd voor was, lunchten we in het restaurant. Beide een eland-burger.

Na Buda reden we naar San Marcos. Hier keken we eerst even bij de Glass Bottom Boats maar voordat je überhaupt kon zien wat het was, moest je al parkeergeld betalen. Die volgorde stond ons wat tegen en we hadden de inruk dat het niet alles verschilde van Wieden en Weerribben. Dus weer terug naar het Rio Vista Park . Een serie watervallen waar druk gezwommen wordt. Toen Hank met zijn mobiel in de hand te dicht bij de eerste waterval kwam, riep hij Aafke of zij achter hem de mobiel wilde aanpakken voordat hij omlaag werd getrokken door de kracht van het water. Maar zij kwam te dicht bij en ging ineens de waterval af. Dus Hank met moeite terug en daarna met een wijde boog om de waterval heen. Eenmaal op de andere oever een paar filmpjes van Aafke in de waterval gemaakt en daarna Aafke van hem. Een mooi plekje.

20160706_153738

Daarna bezochten we twee outletcentre’s naast elkaar bij San Marcos. Beide reusachtig groot. De eerste had wat minder aansprekende merken dus zijn we vrij vlot naar de ander gegaan. We hebben de helft gelopen en de andere helft met de auto gedaan. De score: een heerlijk dun vest van Columbia voor Aafke en nog een twee shirts en een paar blauwe gympen in de Under Armour store voor Hank.

Hierna reden we naar Gruene, maar niet voordat we eerst even bij Buc’Ees waren gestopt. Alleen een fles drinken gekocht voor in de auto maar het blijft een erg leuke winkel waar je shopneigingen flink moet weten te bedwingen. Gruene is erg leuk met de oudste Dancehall van Texas waar deze middag toevallig nog de Hot Texas Swing Band speelde.

20160708_104001

160706_121

Als we er hadden willen eten. dan was dat bij de Gristmill geweest, maar we vonden het nog wat te vroeg en misschien speelde de dure hotelovernachting nog wat mee. Ze maakten er Old Time Pictures en dat leek ons wel een keer grappig. Maar toen na even wachten op een fotoshoot de deur weer open ging, gingen ze net sluiten. Jammer, maar het idee liet ons niet los. Dus mailden we even om wat meer info en of je de foto’s ook digitaal kon krijgen. Ondertussen zaten we alweer halfweg George West. Even wat halen bij een Diary Queen langs de highway en even later weer in George West. We wilden eigenlijk wel een tikje in de cola en moesten toch nog wat boodschappen doen. Dus in de winkel gevraagd maar de dichtstbijzijnde plek waar je iets kon kopen, was Beeville. Een goed half uur heen, een goed haf uur terug. Dan maar niet.

Donderdag 7 juli
Deze ochtend reden we naar Joey in Threerivers.

160707_14B

Met haar gingen we eerst langs Choke Canyon State Park en daarna reden we naar de Mission in Goliad. Deze bezochten we en Carolyne mocht er zelfs de klok luiden. We reden nog even door het park wat er bij hoorde en zagen nog een vos in de berm. Hij dook net weg toen Joey stopte en ik de camera pakte. Helaas. Later bleek dat er nog een andere Mission vlakbij was. Die bewaren we dan maar voor een andere keer.

20160707_121325

Op de terugweg aten we in Goliad bij The Hanging Tree Restaurant. De boom zelf stond aan de andere kant van de weg. Het eten was prima. Daarna liepen we nog een rondje om het mooie stadhuis langs leuke winkeltjes en toen reden we terug naar Threerivers. Er schijnt bij Beeville ook een Amish gemeenschap te zitten en Joey had van haar vader aanwijzingen gekregen hoe daar te komen. Maar we kwamen er niet goed uit en toen werd het tijd om baby Payne op te halen en weer naar huis te gaan. Wij hadden die avond ook een afspraak met Bridgett; die 30 jaar geleden de AFS vrijwilliger van Aafke in Texas was. Met haar hebben we prima gegeten bij George West Steakhouse en daarna zijn we nog even langs haar huis gegaan.

IMG_0360

Aafke kreeg nog de originele papieren van haar uitwisseling destijds, die Bridgett nog had liggen. Erg leuk. We kregen als souvenir ook nog een bus Texas Brush Country kruiden voor de bbq mee. Daarna moesten we weer naar Terry Street want Jamye zou nog komen. Met haar hebben we nog wat bijgepraat en daarna zat de dag er weer op.

Vrijdag 8 juli
We hadden behalve de rehearsal voor de trouwerij van Jayson en Lindsey ’s middags niks op het programma staan, en inmiddels bericht van de fotostudio in Gruene dus besloten we weer naar Gruene te rijden. We hadden afgesproken als eerste aan de beurt te zijn en dus op niemand te hoeven wachten. Het is te zot voor woorden, maar dit is Texas, dus reden we een uur en drie kwartier naar Gruene voor een foto, en weer terug. Bij het maken van de foto’s moest Hank steeds serieus kijken en Aafke omstebeurt serieus en lachend. Daarna maakten ze ook nog een paar foto’s van Aafke alleen. We bestelden elke foto zo klein mogelijk in print en allemaal digitaal op een CD ROM.

Prinsen 7-8-16-1_09A

Prinsen 7-8-16-1_11A

Daarna wilden we nog even naar de zwem-locatie in Landa Park in New Braunfels . We zagen er een groot tubing centre maar Landa Park bleek verder op te liggen. Dat was een mooi park maar het zwem-gedeelte bleek een zeer beperkt soort pierenbadje in de rivier. Dat viel dus wat tegen. Daarna zijn we in één rit door gegaan naar San Patricio waar de rehearsal van Jayson en Lindsey was. Onderweg wilden we nog even wat eten bij Diay Queen.

160709_676

Hank herinnerde zich nog de medium milkshake (enorm) van kort geleden dus bestelde een small Blizzard, samen met een chicken burger. De serveerster bracht eerst een lachwekkend klein ijsje. Even later kwam er iets met kip dat ook weinig voorstelde. Toch maar even checken en toen bleek dat hij een mini-meal voor een klein kind in de hoek van het restaurant had gekregen. Maar hij was er al aan begonnen dus toen begonnen ze er nog even over dat we moesten bijbetalen om het bestelde te krijgen. Dat niet dus. Zij hebben het nummer van de bestelling op tafel gezet en brengen ons wat anders. Uiteindelijk toch gekregen wat we wilden en verder gereden naar de rehearsal.

160708_137

160708_126

De rehearsal en later de trouwerij was op The Ranch in San Patricio.  Het was weer erg warm. Wij liepen van de ranch naar de trouwzaal maar de meesten pakten voor deze 300 meter de auto.Na de rehearsal was het diner. Aubrey en Missie verzorgden dit. Het eten was prima voor elkaar. We maakten het niet te laat want de volgende dag kwam ook nog en het was toch weer een uurtje rijden.

Zaterdag 9 juli
Deze dag eerst nog even langs Ryan en Joey en toen richting de trouwerij. Het was tot in de puntjes verzorgd en ze zeiden allebei “ja”. Het was leuk om op het feest ook andere familie terug te zien.

160709_129

160709_199

160709_242

We vonden het wat eng toen ze op het eind van het feest buiten nog een foto-moment met sterretjes deden, met al die synthetische kleding en kindertjes maar ook dat ging gelukkig goed. Uiteindelijk zijn we niet heel laat naar huis gegaan. Het was mooi geweest. Vandaag was ook de dag waarop Anke naar Chicago vloog en Arianna terug naar Italië.

Zondag 10 juli
Vandaag de laatste dag in Texas en tijd voor familie. We gingen naar het huis aan de rivier waar we ook de familie uit Hamlin troffen en het kersverse echtpaar. We gingen nog even met Jayson in de boot de rivier op om te kijken naar alligators maar het was te heet. Dan zitten ze liever in de rivier dan dat ze op de zandbanken liggen. Toch een leuk boottochtje op de Nueces River gehad zo.

160709_288

Daarna zijn we meegereden naar de begraafplaats van George West waar de bloemen van de bruiloft neer werden gelegd. We zijn niet meer mee gereden toen de laatste bloemen naar Threerivers werden gebracht. Terug in Terry Street zijn we nog even op bezoek geweest bij Missie en Aubrey en even later kwam Joey nog even dag zeggen. Daarna pakken en de wekker zetten voor de volgende dag.

Maandag 11 juli
We stonden mooi op tijd op om zonder stress naar het vliegveld te kunnen rijden. Voor San Antonio tankten we de Chevy Cruze nog even af. Zo’n 20 dollar. Aafke rekende uit dat dit in Nederland zo’n € 11o zou zijn geweest. Daarna misten we een afslag dus moesten we een extra rondje rijden voor het vliegveld. We leverden de huurauto in en hoorden dat we er in twee weken 2773 mijl mee hebben gereden (4463 km.). We waren mooi op tijd en vlogen via Minneapolis naar Chicago waar Micah en Becky na een telefoontje met Anke voor kwamen rijden en ons oppikten. Deze avond had Becky wat lekkers gekookt en hebben we beneden gepoold. Toen werd het tijd om naar bed te gaan.

20160711_181322

Dinsdag 12 juli
We vertrokken mooi op tijd naar downtown Chicago. Micah bracht ons naar Elmhurst Station. We bezochten als eerste Willis Tower en kozen voor een combiticket waarmee we ’s avonds nog een keer konden. Het was er niet zo druk dus we konden vlot naar boven en ook vlot op de ledge. Dat is een soort balkonnetje van rondom glas dus je kijkt zo 103 verdiepingen naar beneden. Niet echt Hank z’n ding.

160712_066

160712_100

160712_069

Daarna aten we Chiplotle en gingen we bij het planetarium de Chicago skyline bekijken. We pakten eerst een stukje de bus terug en daarna liepen we weer verder. Langs de Bean. De Chicago style hotdog daar was niet echt een succes.

160712_173b

160712_255

We bezochten de Wall en het begin van Route 66 en Anke wist precies de chocoladewinkels waar je bij binnenkomst een sample kreeg. We namen de watertaxi naar Chinatown waar we heel kort konden rond lopen voor de laatste boot terug ging.

160712_383

160712_558

Hierna gingen we weer naar de Willis Tower. Chicago bij avond is ook mooi vanaf de 103e verdieping.

160712_472

Daarna was het hard lopen om de trein te halen, wat net lukte en nat van het zweet terug naar Elmhurst waar Hannah ons oppikte.

Woensdag 13 juli
De laatste dag in Chicago. We gingen met Anke en Hannah naar het outletcentre in Aurora waar Anke een paar mooie Under Armour schoenen vond en in een andere winkel een mooie blouse en spijkershorts. In de Spyder store vonden we allebei goedkope ski-jacks die bij ruim 30 graden nog eens extra waren afgeprijsd. We waren beide toch aan een nieuw ski-jack toe dus voor een fractie van de Europese prijzen kunnen wij weer een paar jaar vooruit. Op de terugweg zijn we ook nog kort in een winkelcentrum vlakbij Oak Brook geweest.

20160713_192322

20160713_200801

Terug in Oak Brook hebben we de familie uitgenodigd (zij moesten wel rijden) om vlakbij nog één keer deep dish pizza bij Giordano’s te eten. Micah, Becky, Hannah. Jed, Anke en wij reden door de regen heen. We moesten even wachten op een tafeltje maar konden alvast bestellen. Zo eindigde onze laatste dag in Chicago.

Donderdag 14 juli
Becky, Hannah en Anke brachten ons ’s ochtends vroeg naar het vliegveld. Bij de controle moest Aafke’s handbagage open en werd dat spul uit Hayward om slush-wijn te maken en het busje kruiden van Bridget nauwgezet bekeken. Daarna was het een tijd wachten maar uiteindelijk vlogen we over Lake Michican richting Toronto.

160714_73B

We zagen de skyline met die hoge radiotoren en moesten lang wachten voor we een gate kregen toegewezen, maar uiteindelijk konden we het vliegtuig uit. Ik had al lopen bellen over onze stoelen voor de volgende vlucht naar Schiphol en het zou geregeld zijn, maar we stonden nog steeds op twee stoelen ver uit elkaar. We wisten overigens pas sinds een dag dat die vlucht door Air Canada verzorgd zou worden. Wij meenden Lufthansa voor United.

Hank heeft bij de gate gewacht tot de balie bezet was en zodat hij er als eerste achteraan kon en toen kregen we twee mooie plaatsen samen, nog bij een raampje ook. Toch raar dat e niet eens weet dat een ander je vlucht gaat doen en dat ze twee personen op één boeking niet naast elkaar zetten.

Bij vertrek hebben we lang op de taxibaan gestaan omdat het erg slecht weer was. Uiteindelijk stegen we dan toch op. We zagen wat van Canada uit de lucht, probeerden wat te slapen, zagen Engeland en de Nederlandse kust en even later stonden we weer op vaderlandse bodem.

160714_49b

Inmiddels was het vrijdagochtend.Het was erg lang wachten voor de paspoortcontrole bezet was en de rijen begonnen te lopen en toen op naar de bagageband. Daar bleek één koffer te ontbreken dus eerst daarvan aangifte doen. Deze werd zondag thuis bezorgd. Gelukkig maar. Stefan haalde ons op met onze auto en toen zat deze blog er op!

Het was een bijzondere vakantie met twee trouwerijen en een reünie en daarnaast hebben we vreselijk veel gezien, gedaan en beleefd. Het was fijn om veel mensen te ontmoeten en opnieuw te zien. Amerika is een mooi land en we willen er graag nog meer van zien, maar we hopen nu eerst dat onze familie’s in Texas en Illinois ook deze kant op komen.

dec 152015
 

Het is alweer eind december. Het was weer een bijzonder jaar in huize Prinsen. Anke vierde haar nieuwjaar in de USA en op afstand lazen we haar blogs mee. Begin januari was het NK shorttrack in Amsterdam. Mark reed best sterk maar de jury was hem met tenminste twee wazige beslissingen niet erg goed gezind. Een dubieuze Penalty en het verzuim om een toevoeging te geven toen hij van achter onderuit gereden werd, stonden een hoge klassering in de weg. Wel werd hij met het herenteam van Shorttrackclub Thialf Nederlands Kampioen op de relay en gaf zijn rijden aanleiding om  hem voor twee Worldcups een aanwijsplek te geven.

NK shorttrack

Begin januari vertrokken wij naar Steinach. Omdat we maar met z’n tweetjes waren en goedkoper konden vliegen dan met de auto, boekten we Transavia naar Innsbrück. Omdat we de grote vakantiewoning van Christa in Steinach hadden, gingen we wat rondvragen en uiteindelijk gingen Jikke en Jaap gezellig met ons mee. We vlogen heen op Aafke haar verjaardag en ze kreeg van de bemanning een extra rondvlucht boven de Alpen (doorstart). Het was een gezellige skivakantie met Jaap en Jikke en vliegen naar de wintersport is best wel een aanrader.

Wintersport 2015

In Dresden reed Mark een ijzersterke relay en won hij zijn eerste, en gouden medaille op een Worldcup shorttrack. Kort daarna hoorden we dat Mark geselecteerd was voor de WK ploeg. Een seizoen dat nooit echt uit de verf kwam, kreeg zo nog extra glans. Zeker toen Mark in Moskou beide relayritten mocht rijden en uiteindelijk met een bronzen WK-medaille thuis kwam.

(c) Martin de Jong

(c) Martin de Jong

Ondertussen reed ook Anke haar wedstrijden in de USA. Zij won tijdens Amerikaanse Kampioenschappen medailles op zowel op de langebaan als met shorttrack en had een geweldig jaar bij de familie Bosman. Vooral op haar Hawaii reis waren we allemaal wel een beetje jaloers.

Hawaii 2015

Ondertussen ging bij ons thuis in Wanneperveen alles z’n gangetje. We bezochten het Meisje van de Slijterij Event in Sluis en bezochten op de fiets van daar uit Brugge. De klad zat nog steeds flink in de markt voor ZZP communicatieadviseurs dus begon Hank ook verder om zich heen te kijken. Daarnaast werd er veel gefietst en hadden we veel sponsoracties omdat we in juni naar Alpe d’HuZes zouden gaan.  We hadden een leuke waardebon dus deed Aafke in maart een mooie fotoshoot in Lelystad.

GV10

Hank pakte na een lange periode van nadenken door en liet bij Danny Lübeck in Hoogeveen een tattoo op zijn linker bovenarm zetten. Het is een mooie, kleurrijke tatttoo geworden die de betekenis heeft die hij zocht en hij is er blij mee. In het leven liever spijt van de dingen die hij gedaan heeft dan van de dingen die hij niet gedaan heeft.

Toen Hank een interessante vacature zag van een functie die hem alles bood wat hij in het werk zoekt, besloot hij te solliciteren op de functie van sr. communicatieadviseur bij UMCG Ambulancezorg. Na een prettig gesprek en een assessment werd hij aangenomen. Het eigen bedrijf is daarmee op een laag pitje komen te staan en gaat om fiscale redenen per 1 januari 2016 onder een ander KvK- en BTW nummer verder.

B87615

Eind mei vertrokken we naar Frankrijk voor Alpe d’HuZes. We hadden een bijzondere koersweek waarin Aafke de Alpe een keer op fietste en een keer op liep en op de koersdag wist Hank in de hitte vier keer boven te komen. Ons team haalde zo’n € 16.000 op voor de strijd tegen kanker en het belangrijkste vonden wij dat deelname aan dit evenement Petra veel steun heeft gegeven na het verlies van Jacob. Zij is voornemens veel vaker mee te gaan doen en doet dat komend jaar met het team Climb4Hope gaat Harder. We hopen dat iedereen haar flink gaat steunen. Na de koersweek plakten we er samen nog een heerlijke vakantieweek in de Franse Alpen achteraan. We hebben gefietst, gewandeld en gekke dingen in de Romanche rivier gedaan en het kamperen was best te doen.

Vakantie Allemont 2015

Toen we terug kwamen uit Frankrijk, konden we gaan aftellen naar de thuiskomst van Anke na haar jaar met AFS in Amerika.  Op woensdag 1 juli landde ze op Schiphol waar wij met Mark, Freya en Dukky haar feestelijk inhaalden. Thuis hadden we nog een klein tuinfeestje met een beetje bbq en toen kon Anke naar de intake gesprekken van de studies waarvoor ze had ingeschreven. Dat werd uiteindelijk Mens en Techniek (gezondheidszorg-technologie) bij Avans in Tilburg, dus konden we daar een kamer gaan zoeken. Dat deden we uitgerekend tijdens de grootste kermis van Europa maar gelukkig hadden we de fietsen mee genomen, dus konden we in Tilburg de auto laten staan en makkelijk alle kamers langs.

050701_37

We hadden verder wel een mooie zomer waarin we lekker hebben gevaren en ook nog wat gefietst. We bezochten Mark die tijdens trainingsweken in Enschede (Thialf had geen ijs) een massstart reed en we gingen met vrienden uit Aalten naar de Zwarte Cross. Dat was ook een gezellig weekend en een mooie belevenis dus de kaartjes voor volgend jaar hebben we alweer in huis. Een week na de Zwarte Cross liet Hank in Amsterdam zijn ogen laseren. Hij had altijd al een hekel aan zijn bril gehad en toen de zonnebril op sterkte kapot ging was dat een mooi moment om eens door te pakken. We zijn nu ruim 4 maanden verder en hij is er reuze blij mee. Geen vieze of beslagen brillenglazen meer, geen druppels, geen bril krom op de neus of kwijt maar gewoon met minder dan 0,25 afwijking per oog weer scherp zien.

Per 1 augustus begon Hank bij UMCG Ambulancezorg. Een leuke baan waarin hij zelf communicatiebeleid mag opbouwen en uitvoeren met leuke collega’s en in een interessant werkveld. Vier dagen in de week dus houden we de woensdagen samen vrij om leuke dingen te doen, of om achterstallig huishouden weg te werken. Eind augustus kwamen de standaard events weer langs zoals de Drijf Inn Blues en Gondelvaart in Giethoorn. Tussendoor, op 21 augustus, haalden we ook nog even Arianna op van Schiphol.

150821_054

Deze Italiaanse van toen nog 16 is een jaar via AFS in Nederland en wij hadden ons aangemeld als welkomstgezin. We dachten dat het voor haar misschien niet zo leuk zou zijn in een dorpje als Wanneperveen en zonder Mark en Anke in huis maar dan had ze in ieder geval vast een plekje om verder te kijken. Maar het is reuze gezellig. In ieder geval voor ons en ze zegt ook voor haar dus gaat ze gewoon het hele jaar blijven. Ook Dukky is daar erg blij mee. Arianna viel met haar neus in de boter met het Dorpsfeest Wanneperveen want we maakten een mooie rondvlucht in een helicopter.

Luchtfoto's Wanneperveen e.o.

Het begin van Mark’s shorttrackseizoen was niet echt geweldig. Hij was moe en zocht op het zware ijs van Leeuwarden de oplossing in eerste instantie in zijn ronding. Tijdens de Invitationcup in Dordrecht zagen we geen schim van de Mark die wij kenden. Na een weekje rustig aan doen en het terug stellen van zijn ronding ging het ineens een stuk beter. Bad timing dus, wat pieken betreft maar aan de andere kant ook niet zo’n ramp. De tweede seizoenshelft is het belangrijkst en daar kan Mark nu mooi naar toe trainen. We duimen dus voor 2 en 3 januari als het NK in Amsterdam is en daarna weten we meer.

Rond Hank’s verjaardag zijn we nog even drie daagjes naar Valkenburg geweest. We hadden nog een hotelkamerveiling-bon en dit was een mooi moment om er even samen tussen uit te gaan en meteen met Hank’s verjaardag niet thuis te zijn want daar heeft ‘ie nooit zo’n zin in. We hebben lekker wat gefietst en rond gekeken en hebben ons verder wel vermaakt.

Zuid Limburg - mobile picture

Ergens in 2015 kwam er een uitnodiging voor Aafke voor de 30-jarige reünie van the Class of ’86 van George West Highschool. We twijfelden of we hier wel heen zouden gaan totdat we ons realiseerden dat Jayson en Lindsey een week hierna gaan trouwen. Maar we wilden dan ook de gastfamilie van Anke in Chicago gaan bezoeken. Toen we hen vroegen, bleek er een week eerder nog een gastzus van Anke te trouwen. We hebben dus weer iets leuks om naar uit te kijken in 2016  en stil zitten kunnen we toch niet, dus we hopen er weer een bijzonder jaar van te maken. We wensen iedereen het allerbeste voor 2016 en doen dat onder meer via onderstaande digitale kerstkaart (klik er op voor groot formaat):

klik voor groot formaat

 

jun 132015
 

Alpe d’HuZes 2015 zit er op. We bedanken iedereen die ons team Climb4Hope en daarmee de strijd tegen kanker in welke vorm dan ook heeft gesteund. Hierbij een verslag van de koersweek en de vakantieweek die we er na vierden.

C4H  150602_07

Zaterdag 30 mei

Nadat we vrijdag de auto in hadden gepakt, reden we zaterdagochtend rond half 3 weg. In de buurt van Roermond was een omleiding wegens gesloten tunnels maar verder ging alles vlot. De mevrouw in ons dashboard hadden we verteld de snelste route te nemen en hoe dan ook leidde ze ons door hartje Luik. Daar liepen nog wat stappers op straat wat wel grappig was om te zien. Zoals een duidelijk aangeschoten dame die kushandjes achterom wierp en zo bijna tegen een lantarenpaal aan liep. In Luxemburg reden we een stukje binnendoor om van de snelweg af te tanken en ondertussen hadden we al drie vosjes zien lopen. We WhatsAppten per ongeluk “visjes”, onze teamgenoten in raadselen latend.

20150530_061426

Vlak voor Lyon draaiden we van de snelweg af om bij onze kennissen Marco en Monique van een korte stop, een heerlijke lunch, een geweldig uitzicht en goed gezelschap te genieten. Daarna moesten we even zoeken door Lyon omdat er een afsluiting was. We kwamen in een tunnel waarin verkeer om onduidelijke redenen van de linkerbaan moest. Maar de meesten reden door en rechts was ook geen plek, dus als je in Frankrijk bent; doe als de Fransen!

20150530_123119

Toen we op Camping La Cascade in Bourge d’Oisans aankwamen, aan de voet van de klim naar Alpe d’Huez, was het 28 graden Celsius. Mooi weer om de tent op te zetten op plek 205. We zetten de tent in het hoekje want er zou ook nog een bestelbus bij op komen. In het dorp kochten we voor Jenniek een rompertje van de Tour de France. Een tijd later kwamen Edgar en Jannie ook aanrijden met de caravan. We hebben geholpen met de voortent, nog even in het zwembad van de camping gelegen en later bij onze eigen tent een Bever noodrantsoen genuttigd. Prima voer!

Zondag 31 mei

Het was deze dag erg mooi weer. De voorspelling voor maandag was minder, dus besloot Aafke deze dag de Alpe op te fietsen. Hank liep een eind mee met het fototoestel en werd in de buurt van de derde bocht opgepikt door Ed en Jannie.

150531_095

Boven haalden we de startnummers voor donderdag en keken we wat rond. Daarna gingen we weer naar beneden. Terwijl Ed en Jannie verder gingen met inrichten, gingen wij nog wat fietsen. Maar omdat Hank toch wat harder wilde dan Aafke, is hij een stuk vooruit gegaan en later troffen we elkaar weer in Bourge d’Oisans. Na een ijsje zijn we via een omweg samen terug naar de camping gefietst.

20150602_165925

Maandag 1 juni

Deze dag kwamen Petra, Marion en Annemarie in de bestelbus aanrijden. Nadat iedereen wat geïnstalleerd was, hebben we bij de Alpe d’HuZes winkel bij het startplein gekeken. Hier werden we een pet voor Aafke en soft shell jack voor Hank rijker en een paar euro voor het goede doel armer. Even later heb ik samen met Edgar nog een rondje in het dal de benen los gefietst. Niet te gek, Energie sparen voor donderdag maar wel een beetje in vorm blijven/komen. De dames deden de verkenningsklim tot bocht 15.

150601_031

Daarna weer lekker naar het zwembad. We belden nog even naar Franeker, waar mem haar verjaardag vierde. ’s Avonds aten we in het dorp bij La Romanche. Hank nam een menuutje en twijfelde bij het dessert enorm tussen een Creme Brulee en een Dame Blanche. De warmte won.

Dinsdag 2 juni

Deze dag zijn we met twee auto’s naar boven gereden. Daar wat rond gekeken en weer in de Alpe d’HuZes shop gekeken. Petra regelde een kaars voor in bocht drie. En we schreven hartekreten en lazen andere met natte ogen. De tissues stonden op de tafels.

150602_33

Bij een wielerwinkeltje kocht Hank een Alpe d’Huez bandana voor donderdag. Beneden in het dal was hij onvindbaar. We fietsten samen nog een rustig rondje, bakten een paar pannenkoeken bij de tent en aten later pasta bij de caravan. In het dorp haalden we op een terras nog lekker ijs en toen was het bedtijd.

Woensdag 3 juni

Dit was de dag voor het bijprogramma van Alpe d’HuZes; Alpe d’HuZUS. Een dag voor de vrijwilligers. Corina had hier ook zullen lopen, maar wegens persoonlijke omstandigheden waren zij en haar familie in Nederland gebleven. Aafke en Jannie liepen voor de deelnemers uit samen omhoog en net voordat de weg werd afgesloten, ging Hank er met de auto achteraan. Onderweg natuurlijk de nodige foto’s maken en boven moesten we wachten tot we weer omlaag mochten.

150603_041

Dus weer even de Alpe d’HuZes winkel in en daar o.a. nog een pot speciale verf gehaald waarmee je op de weg mocht schrijven. En bij de wielerwinkel opnieuw een bandana. Vanwege het weer had Alpe d’HuZes ze ook al afgeprijsd maar Hank kocht ‘m toch liever in het zwart van Alpe d’Huez.  Bij kennissen van Wout, die op de camping buurman van de C4H caravan is, kregen we een sponsje want er waren geen kwasten meer. Zo konden we toch op de weg schrijven. Van Wout kopen we nog zijn boek dat bijna uit komt en waarin hij schrijft over al zijn sportieve activiteiten in combinatie met zijn ziekte. Sowieso hoor je bij Alpe d’HuZes veel aangrijpende en inspirerende verhalen. Het voelt als één grote familie. Iedereen heeft een reden om daar te zijn en helpt elkaar. Zo nemen wij nooit lifters mee, behalve op de Alpe.

150603_102

Op de terugweg hebben we bocht 3 beschreven en eenmaal beneden waren Jenniek, Arno, Riëtte en Celine ook gearriveerd. Wij fietsten met z’n tweeen nog naar het stuwmeer van Allemont en terug. Daarna gingen we weer lekker naar het zwembad.  ’s Avonds liftte Aafke naar de boven om de herdenkingsdienst bij te wonen. Hank  maakte op dat moment zijn fiets, kleding en voeding klaar voor de koersdag. De rest was al eerder naar boven gegaan. Helaas was het er erg vol en was er buiten geen goed geluid bij de extra schermen dus kwam iedereen al op tijd weer beneden.

20150603_154908

Ondertussen hadden ze bij de caravan onze event-shelter opgezet die we thuis op het laatste moment maar in de auto hadden gegooid. Het was een hele warme avond en nacht. Het was erg warm in de tent en ook hetgeen komen zou, leverde een slechte, korte nachtrust op.

Donderdag 4 juni

Iets over half drie ging de wekker en tegen half vier stond Hank behoorlijk vooraan aan de start in het dorp Bourge d’Oisans. Hij wilde vroeg starten omdat het die dag erg warm zou worden. Het was toen al zo’n 18 graden. Dit is het verslag van zijn dag vanaf Facebook:

AHU3334

Team Climb4Hope is aanvankelijk ontstaan rond Petra die een vuist wilde maken tegen die rotziekte die haar haar man, onze zwager, af nam. Natuurlijk had elk teamlid ook andere mensen in gedachten. Kanker raakt iedereen en daarom telt elke euro die vandaag bijeen gewandeld en gefietst werd. Doneren aan KWF via ons team kan tot ergens oktober trouwens.

We hebben allerlei acties gehouden. Van high tea tot beautydag, een optreden van een popkoor tot een natuurwandeling. Plus veel veilingen en talloze donaties. Dank aan iedereen hiervoor. De teller staat nu op ca. 15.000 euro voor de strijd tegen kanker.

En zo vertrokken we dus naar Frankrijk. Helaas moest één teamlid door persoonlijke omstandigheden afzeggen. De twee teamondersteuners bedwongen ook de Alp. Aafke eerst op de fiets en daarna lopend met Jannie. Zelf heb ik heel bewust mijn krachten gespaard met wat ritjes in het dal. In totaal had ik trouwens in 2015 ca. 2700 km gefietst en was ik 6.5 kilo afgevallen in voorbereiding hierop.

20150604_033618

Vanochtend vertrok ik ca. half 4 naar de start. Het zou een hete dag worden dus ik wilde zo vroeg mogelijk kilometers maken. Om half 5 mochten we los vanuit het dorp. Bij de camping (aan de voet van de klim, wilde ik mijn jas afgeven. Maar mijn voet wilde niet uit het klikpedaal dus viel ik om. Toen ik later nog een foto wilde maken, gebeurde dat bijna weer. Er bleek 1 schroefje uit het spd plaatje van m’n linkerschoen verdwenen waardoor het plaatje dus niet draaide als ik los wilde. Ik heb toen het andere schroefje extra strak vast gezet en later beneden een schroefje uit m’n reserveschoenen geleend. Verder was dat de enige stop en was ik redelijk vlot boven. De afdaling was zoals het hoort de beloning van de klim en Aafke en Jannie waren en nog.

Even iets gegeten. Schoenreparatie dus, en de donkere glazen in de bril. De MonkeyLectric en andere lampjes van de fiets gehaald en de armwarmers achtergelaten. Met nieuw gevulde bidons de tweede klim. Een enkele korte pauze maar ook redelijk snel boven.

Beneden ook de beenwarmers uit gedaan. Even rustig aan een bekertje instant noodles, de bidons vullen en op voor klim 3. Ik kon toen toch wel merken dat het ietsje minder ging. Moest wat vaker en langer stoppen en het begon al warm te worden. Boven stonden Jannie en Jenniek en zo bij de finish.

DSC_0547

Aafke trof ik op de weg naar beneden.

150604_070

Eenmaal afgedaald heb ik tijd genomen om weer te herstellen want het was aardig op. Ik heb even lekker gedouched en gegeten en rustig in de schaduw gelegen. Ik hoopte dat het na 15.00 ietsje minder heet zou worden. Had totaal geen zin meer in de vierde klim maar ik wist dat het er nog inzat, en opgeven is geen optie. Jacob had ook geen zin in z’n chemo’s en operaties en ook hij gaf niet op. Dus de heteluchtoven in gefietst. Waar mogelijk schaduw gezocht maar dan kwam je soms ook langs een wand die pure hitte afstraalde. Toch doorgezet met naar mijn idee meer en langere pauzes en toch met exact dezelfde tijd als rit 3 boven waar Aafke me op stond te wachten.

150604_113

Toen weer afgedaald, vanaf halverwege hier en daar extra voorzichtig vanwege regen en een natte weg. Bij de caravan wat recovery poeder gekregen, gedouched en nu rust. Aafke komt er net aan dus we gaan zo wat eten.

wpid-screenshot_2015-06-04-18-26-22-1.png

Edgar fietste in z’n eerste #ad6 maar liefst 3x naar boven. Petra, Marion en Annemarie liepen knap 2x omhoog. Dit was het optreden van team Climb4Hope in Frankrijk. Er staan nog een paar acties op stapel en de veilingen moeten afgerond dus jullie horen nog van ons!

Aafke had deze dag samen met Jannie en de jeugd ook de dames en Edgar boven zien komen.

150604_089

150604_100

We aten die avond patatjes met kipnuggets bij het zwembad op de camping. Wat in het Facebook verslagje mist, is nog dat de laatste rit vooral last van buikpijn had, door de warmte, de inspanning en alle sportvoeding. Vandaar niet echt veel trek.

Vrijdag 5 juni

We beginnen deze ochtend met een was draaien en te drogen hangen. We hadden de auto daarvoor een eindje van de bomen gezet zodat we twee waslijnen konden maken naar de dakrail.

20150605_090347

Dan een wandeling vanaf de waterval naast de camping omhoog. Op een gegeven moment volgden we de stroom, misten we blijkbaar een afslag en waren we dus een beetje verdwaald. Maar het was wel mooi naast het water, tot we op een gegeven moment echt niet verder konden.

150605_017

Dan maar recht omhoog, wat niet echt een pad was maar het leek er op dat we niet de eersten waren die aldus besloten. Boven vonden we het pad weer en wat het prima te doen. Vanaf La Garde aan de andere kant van het water gingen we recht omlaag over een trail waarmee we alle Alpe d’Huzes bochten afsneden. Dat was korter en mooier dan langs de weg lopen. Hierna zochten we verkoeling in het zwembad en ’s avonds gingen we met z’n allen eten bij La Romanche. Apart dat het daar helemaal vol was en mensen stonden te wachten op een tafel terwijl uitbaters van andere terrassen in de deur stonden te kijken waar hun klanten bleven. We zagen Nederland live verliezen van de USA en helaas was de creme brulee op toen we het dessert bestelden.

Zaterdag 6 juni

Vandaag werd Riëtte 18. Opa’s Kunstgebit, die op het veldje van de caravan stonden, bracht haar een serenade.

20150606_080029

Deze ochtend vertrokken achtereenvolgens het dames wandelteam van C4H, de kids en Ed en Jannie met de caravan. Hiermee eindigde voor ons de koersweek en ons verblijf op La Cascade. We waren zelf ook al gepakt dus reden naar Allemont. Op FB door een shorttrack-kennis aanbevolen en pas later ontdekten we dat het maar een goede 10 kilometer verderop was. Camping Le Grand Calme was een eenvoudige, rustige camping met prachtige staanplaatsen. Wij denken dat we met plek 116 het mooiste plekje hadden; half onder de bomen en pal naast een stroompje. We zetten de tent op met de event shelter er met een klein stukje overlap voor, en maakten kennis met onze overburen Allan en Gladys; een gepensioneerd stel uit Engeland.

150606_25

Toen de tent stond, zijn we om het stuwmeer gefietst en wilden we daarna vanuit Allemont village naar Bourge d’Oisans voor een ijsje. We dachten lang hoog te blijven maar goed asfalt werd redelijk asfalt, slechter asfalt, geen asfalt en soms keien waar we moesten afstappen. We moesten zelfs onder een omgevallen boom door.

20150606_132506

De weg omlaag bleek vervolgens een bospaadje waarover we met de fiets op de schouder moesten afdalen. De twee wandelende dames die we tegen kwamen, keken dan ook raar op. Maar beneden lag weer een weg en toen hebben we toch nog in Bourge d’Oisans dat ijsje gehaald. Inmiddels dik verdiend. Het was wel een mooie avontuurlijke route. We aten die avond bij een pizzeria vlakbij de camping. We deelden een pizza en een bak sla.

150606_26

Hier bestelde Hank het drinken:  “Une bière s’il vous plait”, waarop Aafke aanvulde: “für mir auch bitte”!

Zondag 7 juni

We hadden bij de VVV geïnformeerd en zijn toen via Bourge d’Oisans het dal van de Romanche uitgereden tot La Berarde. Maar eerst een wandeling naar Lac Lauvitel. Een mooie klim over keien met veel groen, bloemen en water en bovenaan een prachtig bergmeer.

20150607_102154

Ook mürmeltiere die hier marmotten heten. Op de weg naar beneden kwamen we een expeditie met ezels tegen, bepakt met duikspullen. Ze leken wat te zwaar beladen en we vonden het eigenlijk best zielig. Wel een prachtige wandeling!

150607_054

Hierna bezochten we een toeristisch bergdorpje Venosz maar het was siësta daar dus uitgestorven. Wel een leuk plekje en we moesten vanaf de Parkeerplaats door een kleine overstroming naar het dorp. Een of twee dorpen verderop hebben we op een terrasje een taartpunt met cola light gehad en daarna reden we verder het dal uit.

150607_198

Een smalle weg langs aardige afgronden maar dat is wel leuk en mooi. Bij één tegenligger paste het op centimeters.

150607_243

Op de terugweg keken we bij rafting en namen we ons voor dat de volgende dag te doen. We haalden in de Spar bij Allemont wat eten dat we ’s avonds bij de tent opbakten.

Maandag 8 juni

Bij het halen van broodjes bij de Spar, vroeg en kreeg Hank tegen een borg een winkelmandje mee. Stuk touw er aan en in het stroompje naast de tent gezet en zo hadden we een perfecte koelkast.

150608_63

Toen vertrokken we naar het raften, zo’n 30 km. verderop. We waren de enige twee dus hadden ze alle tijd en aandacht voor ons. We besloten eerst met een Hydro Speed te gaan en daarna een kleine raft: de Hot Dog. We kregen een heel dik surfpak aan en instructie. We konden bij de Hydro Speed kiezen voor de sportieve of iets rustigere start maar je kent ons. Dus sprongen we nog voor de stroomversnelling de Romanche in en lag Aafke al meteen op de kop.

150608_14

Maar daarna ging het prima en was het leuk in het best wel woeste water. De gids kayakte achter ons aan en voor ons uit. De dag ervoor hadden ze een groep en was er ook een fotograaf maar nu niet. Dus iemand die er ook bij hoorde, heeft met onze Powershot wat mooie plaatjes geschoten. Bij de  Hot Dog hadden we deze in een waterdichte zak (we gebruikten de Ortlieb Rack Pack van de fietsvakantie op dat moment als waszak, en die lag achterin de Toyota) meegegeven in een waterdichte ruimte in de kayak. Bij een grote waterval stopten we en maakten we foto’s bij en onder het geweld. Je waaide gewoon weg door de kracht van het water.

150608_25

150608_49

Na het raften konden we douchen en omkleden. Hank had de racefiets achterin de Toyota liggen dus hij  fietste terug. De afdaling was lekker (max. 72,5 kmh) maar aan het eind werd het nog even pittig tegen de wind in.

150608_62

We hadden onderweg nog afgesproken in Bourge d’Oisans maar de ijsboer had middagpauze. Dan maar wat pannenkoeken bakken bij de tent.

Dinsdag 9 juni

Tijd voor een relatieve rustdag. Op advies van de overburen reden we met de auto een leuke route. Mooie landschappen en ook veel bloemenvelden.

150609_014

In totaal zo’n 130 kilometer rustig touren, inclusief een passerende schaapskudde.

150609_063

Terug bij de camping konden we het toch niet laten en zijn we ondanks de warmte zo’n 10 km. het stuwmeer rond gewandeld.

150609_105

En na het eten deden we nog een klein rondje.

Woensdag 10 juni

Deze dag fietsen we een werkelijk prachtige route. Vanaf de camping gingen we omhoog via Villard Reculas naar Huez en dan de bekende klim naar Alpe d’Huez.

B87615

Na een broodje hamburger (wel verdiend!) deden we een iets andere afdaling dan de bekende van de vorige week. We kwamen wel weer op die afdaling uit en bij La Garde zijn we deze keer in de afdaling linksaf geslagen om weer te gaan klimmen. Over een smal weggetje gingen we langs een enorme afgrond en dan via Auris weer naar Bourge d’Oisans.

20150610_132436

Zien jullie Aafke linksboven fietsen?

20150610_133039

Na een welverdiend ijsje op het vaste adres fietsten we door naar de camping in Allemont. Zo’n 68 km. en 3100 hoogtemeters in de benen dus al met al weer goed ons best gedaan. Dus hadden we geen zin meer in koken. In La Romanche eerst gevraagd of er wel creme brulee was en daarna daar gegeten. We hadden daar voor ook nog bij de Casino o.a. after sun gehaald en bij Griffe nog twee foto’s van onze klim samen gekocht.

Deze dag arriveerden nog twee Nederlandse dames met twee hondjes op de camping. Best aardig hoor, maar waarom ga je op een lege camping in hemelsnaam strak naast ons staan….?

Donderdag 11 juni

Na een fietsdag was het tijd voor weer een wandeldag. Op advies van de lokale VVV werd het Lac Belladonne. Eerst zo’n 7 km. omhoog slingeren vanaf de camping naar een Parkeerplaats in de middle of nowhere (Cotteysard of zoiets) en vanaf daar omhoog lopen. Het eerste stuk was minder. Lastig lopen in de warmte door een saai naaldbos. Na een hutje werd het open en mooi. De alpenrozen kleurden perfect bij het Icebreaker shirt dat Aafke aan had.

150611_114

Ook veel andere bloemen, rotsen, sneeuw en bovenaan een mooi bergmeertje en watervallen tussen de hoge bergpieken. Wat een groots natuurlandschap. Geweldig!

150611_083

We zagen nog een gems lopen over een sneeuwveld en daarna ging het weer omlaag. Het was een wandeling van zo’n 5 uur in de mooie bergwereld van de Franse Alpen.

150611_067

Tegen het einde was Hank het naaldhout zo vreselijk zat dat hij vooruit is gelopen en de auto vast met de ramen open in de schaduw had staan toen Aafke er ook aan kwam. Het was 28 graden Celsius dus we hebben eerst maar eens op een terras in de schaduw een lekkere ijsbeker genomen.

150611_125

We bakten op de camping nog een paar pannenkoeken en deelden er ook twee met de overburen. Zij hadden op ons aangeven met hun Landcruiser ongeveer dezelfde route gereden als wij de dag ervoor hadden gefietst en ze vonden die zo mooi dat ze voor ons elk een blikje cider mee hadden genomen.

De pizzeria in het dorp bleek gesloten dus ons voornemen om voor 7 euro spaghetti bolognese te eten, kon niet worden waargemaakt. Dan bij de tent zelf maar het laatste Bever noodrantsoen klaar maken, maar toen zagen we ineens op een parkeerplaats een pizzaboer in een bestelbus.

150611_138

Dat was dus makkelijk én lekker. De camping had wifi bij de receptie dus zijn we daar nog even heen gelopen. We zagen dat het die nacht zou beginnen met wat regen en na een korte droge periode de volgende ochtend de rest van de dag met bakken uit de lucht zou komen. We zouden zaterdag naar huis reizen maar hadden niet veel zin een dag in de regen te wachten om de tent nat in de auto te gooien dus zijn we in de schemer gaan pakken. De event shelter kon in ieder geval droog ingepakt en ook vrijwel alle bagage lag al in de auto toen wij op één oor gingen.

Vrijdag 12 juni terugreis

Rond kwart over zes begonnen we de tent af te breken. Het had licht geregend dus helemaal droog lukte niet. De overbuurman kwam ook de caravan uit en bood ons koffie aan. Erg aardig! Hank bracht om 7 uur de koelkast (winkelmandje) terug naar de Spar en haalde er nog een baguette. Ondertussen rekende Aafke bij de receptie uit wat we nog moesten betalen. We probeerden rond 07.20 nog de campingbaas te bellen of we konden afrekenen maar kregen een antwoordapparaat. Toen hebben we het bedrag maar in een envelop gedaan en de rekensom met toelichting er op geschreven. We stuurden er nog een mailtje overheen dat de envelop in de brievenbus lag en zo reden we tegen half 8 uit Allemont weg. Het was even druk bij Grenoble en bij Lyon maar uiteindelijk viel dat ook wel mee.

20150612_114517

Nog onderweg kregen we mail terug van de camping dat het allemaal prima was zo. We wisten met 40 km. reserve het tankstation in Luxemburg te halen. Het was de hele weg tegen de 30 graden. In Luik was het 32 graden en kregen we een beste bui over ons heen waarmee het ineens 19 graden werd, maar in Maastricht was het alweer 33 graden. We deden nog even een boodschapje bij kennissen in Apeldoorn en waren rond kwart voor 7 thuis.

Terugblik

Het was een mooie koersweek vol bijzondere momenten, ontmoetingen en emoties. We hebben het als team gedaan met steun van heel veel mensen en bedrijven. Dank allemaal daarvoor! Op dit moment naderen we het bedrag van € 16.000 voor de strijd tegen kanker.

20150531_122749

Na de koersweek hebben we samen een hele mooie week gehad met prachtig weer en leuke dingen. Het weer zat ook geweldig mee. We haalden Dukky op die het bij Cornelis en Ingrid prima naar zijn zin heeft gehad, en de Panda bij Mark die deze weken in Enschede zomerijs heeft. We gaan nu uitkijken naar de thuiskomst van Anke. De vakantie zit er op maar gelukkig hebben we nog een hele zomer voor ons en de boot klaar liggen. En voor wie alle foto’s van deze twee weken wil zien:

dec 192014
 

De laatste donkere dagen in december 2014. Tijd om terug te blikken op alweer een bijzonder jaar. Of is niet eigenlijk elk jaar bijzonder? We proberen elke dag al bijzonder te maken. Ook in 2013 maakten we een jaaroverzicht. Dat jaar eindigde verdrietig met het overlijden van onze zwager Jacob. Het gemis van Jacob, dat door Petra en de kinderen natuurlijk nog veel intenser beleefd wordt dan door ons, speelt nog steeds een grote rol in 2014. Voor ons gaat het leven verder, terwijl dat voor hen stil voelt te staan. Het is ook voor ons moeilijk daar mee om te gaan. Er zijn momenten dat je je bijna schuldig voelt dat wij gelukkig zijn en ook andere dingen hebben, omdat we soms merken dat Petra hierdoor des te harder voelt wat ze mist. Het is daarom, om haar steun te geven en om met duizenden anderen een vuist te maken tegen kanker, dat we volgend jaar weer naar Alpe d’Huzes gaan. Petra had ooit gezegd dat ze daar aan mee wilde doen en nu ze zover is, gaan wij mee. Ons team heet Climb4Hope, we hebben al de nodige acties gehad om geld bijeen te krijgen en al jullie steun daarbij is meer dan welkom! Wat dit jaar ook speelde, waren de chemo’s van heit. Gelukkig slaan ze goed aan en schieten alle waardes met sprongen de goede kant op. Zo zie je maar dat er met geld voor onderzoek en ontwikkeling goede dingen gedaan worden.

NK shorttrack 2014

Verder draaide ons leven vooral weer om ons gezin, waarbij we dit jaar meer dan ooit allemaal onze vleugels uitsloegen. Nooit eerder waren we allemaal op zoveel verschillende plaatsen zo ver van thuis. Maar laten we beginnen bij een mooi moment in januari 2014. Het Nederlands Kampioenschap shorttrack in Amsterdam waar zowel Mark als Anke individueel prima reden en waarop ze beide met hun relayteam van SCThialf Nederlands Kampioen werden. Mark bij de heren senior en Anke bij de meisjes junioren. We konden na afloop pas laat weg vanwege de dopingcontrole van Mark en op de terugweg moesten we bij HaJe in de polder erg lang op ons eten wachten. Maar twee Nederlands Kampioenen in huis was best bijzonder.

Steinach 2014

Mooi was ook dat we in 2014 voor het eerst sinds lange tijd weer eens samen met z’n allen op wintersport konden. Mark’s wedstrijdseizoen zat er op tijd op dus hij mocht met ons mee naar Steinach. Het was echt fijn dat we weer eens als gezin samen de pistes op konden en we troffen het met weer en sneeuw. Genieten dus! Toen het voorjaar kwam, fietsten we ook met z’n allen de Duin- en Bollentocht, de Tecklenburg Rundfahrt en met pinksteren de Elfstedentocht. Hoewel we ons bij de eerste opdeelden in de mannelijke en de vrouwelijke helft van ons gezin, hoewel bij de tweede Mark samen met Koen in dezelfde tijd zo’n 60 kilometer extra reden en ook de Elfstedentocht in verschillende ploegen gefietst werd, waren we goed bezig samen! O ja, en via een veilingsite hadden we ook twee keer twee overnachtingen voor twee personen in Winterberg bemachtigd dus daar hebben we ook nog lekker met z’n viertjes gemountainbiked.

Steinach 2014

Voor Anke stond 2014 vanaf het voorjaar vooral in het teken van haar HAVO eindexamen en voorbereidingen op haar AFS jaar naar Amerika. En in het teken van haar rijbewijs dat ze direct na haar verjaardag in één keer haalde.  Tijdens één van de laatste ijstrainingen had ze een enkelblessure opgelopen en samen met alle exameninspanningen zorgde dat voor een kleine achterstand toen ze de trainingen weer helemaal kon oppakken. Maar het was de moeite waard. Als ze van een examen thuis kwam en de punten optelde, maakten we ons soms wat zorgen maar ze is uiteindelijk met een heel fraaie cijferlijst geslaagd. Ze heeft ondanks dat ze al geslaagd was een herexamen gedaan en daarmee haar eindcijfer maar liefst twee punten opgehaald. Dat was een instelling die ons als ouders extra trots maakte. En met haar HAVO diploma op zak, stond niets haar vertrek naar Amerika meer in de weg! Voor haar afscheid organiseerden we een grote barbecue in onze tuin. Perfect weer, een grote opkomst en prima eten dus dat was zeer geslaagd.

140812_30

Op dinsdag 12 augustus gingen we met ons gezin nog een keer lekker uit eten bij de Otterskooi en daarna nam Anke voor een jaar afscheid bij opa en oma. Dat dit hard aan kwam merkten we al in de auto het laatste stukje naar huis. Maar verrassing! Daar zaten haar beste vriendinnen in onze woonkamer om er nog een leuke laatste avond van te maken en haar de volgende dag mee naar Schiphol te brengen. En een dag later was het zover. Zo lang naar toe geleefd en dan laat je ineens je 17-jarige dochter los om voor een jaar naar Amerika gaan. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en zien we op haar blogs alleen maar prachtige belevenissen en hoe ze op elke foto straalt. Dat maakt het loslaten een stuk makkelijker. We zijn dankbaar dat ze in de familie Bosman in Oak Brook zo’n fijne gastfamilie heeft gevonden en dat Anke zelf ook alle kansen helemaal aangrijpt om er een prachtig jaar van te maken.

Biketrip to Steinach

Op de terugweg van Schiphol kon Tineke met de andere meiden mee dus zaten we samen in de auto te constateren dat het eigenlijk prachtig weer was om te fietsen. We hadden gepland om een dag later weg te gaan maar hebben thuis toch snel de laatste dingetjes geregeld en zijn nog rond de middag vertrokken op onze fietstocht naar Steinach am Brenner. In 12 dagen fietsen we 1140 km, 8593 hoogtemeters om op ons vaste adres aan te komen en na een dagje relatieve rust ook nog 113 kilometer ( 2353 hm) tot in Bozen/Bolzano Italië om van daar met de trein terug naar Steinach te rijden. Het was een prachtige ervaring en we hebben ons doel bereikt. Het was mooi fietsen door het landschap dat we bijna alleen vanaf de Autobahn kennen en lekker relaxed om niks te plannen en wel te zien waar de dag ons brengt. En we deden het fijn samen dus we kunnen maar weer trots zijn op elkaar. We hebben de fietsen en een deel van de bagage in Steinach laten staan en zijn voor een prikkie met Transavia van Innsbrück naar Eindhoven gevlogen.

Texas 2014

Onze fietsvakantie bleken we precies gepland te hebben in de periode dat het in Nederland slecht weer was. En aangekomen in Oostenrijk werd het daar eindelijk mooi weer. Weer thuis in Nederland begon daar de zomer weer dus we kunnen wel stellen dat we qua weer heel veel geluk hebben gehad deze zomer. Het jaar 2014 was sowieso een goed jaar voor onze zonnepanelen. We maakten thuis weer wat mooie boottochtjes en net toen Aafke weer aan het werk was gegaan kwam woensdagavond dat ene WhatsAppje uit Texas. Jamye: “Hey, can you call me?” Donderdag tegen middernacht lokale tijd parkeerden we de huurauto in Terry Street, George West. Vrijdag was de condoleance en op zaterdag namen we definitief afscheid van een heel bijzondere vrouw in ons leven. Norma Williams, in 1985/86 de AFS gastmoeder van Aafke en sinds die tijd een deel van onze familie, granny voor Mark en Anke. We zijn dankbaar dat we het konden redden om haar de laatste eer te bewijzen en te merken dat we ook echt als deel van de familie gezien worden. Aafke tussen de twee zussen op de eerste rij. Hank tussen de mannen van de familie als drager van de kist. Het was ook apart op een paar 100 kilometer langs Anke te vliegen. En dat terwijl Mark op dat moment in Spanje fietste. We hebben onze belevenissen van een hectische week opgeschreven in dit blog.

Oktoberfest München 2014

Niet al te lang na deze reis vertrokken we alweer, maar deze keer gepland. We hadden via een veilingsite voor een redelijk bedrag een arrangement naar het Oktoberfest in München bemachtigd. We vertrokken iets eerder naar Warmensteinach in Beieren waar we via weer een andere veilingsite voor bijna niets twee nachten een hotelkamer wonnen. Zo waren we vast een beetje in de buurt. Na twee dagen daar rond gekeken te hebben, beleefden we het enige echte Oktoberfest. In dirndl en lederhose vielen we niet op in de Hofbrautent. Het was boeiend om zo’n groots en traditioneel feest een keer in het echt te ervaren. Een dag later reden we naar Tirol om onze fietsen op te halen die daar nog in de kelder van Christa stonden. We maakten er nog een mooie dag van op de fiets het Gschnitztal uit tot de Laponesalm en weer een dag later reden we, op Hank’s verjaardag, weer naar huis. De fietsen achterop.

Steinach

Vanaf hier pakten we na een hectische zomer het gewone leven weer op. Wel een stuk rustiger trouwens dan al die jaren voor de zomer, waarin we vrijwel elke avond naar een training reden. Aafke is weer aan het werk. Hank weer op zoek naar klussen in de crisistijd. Anke haar leven in Oak Brook en Mark het zijne op de ijsbaan. Mark die overigens aan zijn studie Werktuigbouw is begonnen en inmiddels verkering heeft met Freya. Het is een leuk stel samen. Na een paar mooie oefenwedstrijden begon het echte shorttrackseizoen voor Mark met de Invitationcup.  Na geweldig goede trials, zat het echter op het hoofdtoernooi niet mee. Penalties horen bij het risico van een rijder die er voor gaat, maar met een Penalty op de 1000 en op de 500 meter haal je geen punten voor het Nederlandse klassement dat belangrijk is voor de Worldcups. Gelukkig toch de aanwijsplek gekregen voor Salt Lake City en ook naar Seoul maar een volgende kwalificatie toch maar iets calculerender rijden misschien, ook al is dat niet je stijl.

Mark Invitationcup 2014 - day 1

Het hele jaar heeft Hank wat kleinere losse opdrachten gedaan voor verschillende opdrachtgevers. De interimmarkt ligt helaas redelijk op zijn gat. Dan komt er toch aan het  einde van het jaar een telefoontje van Yacht. Over een klus in Groningen, en zo begon Hank half november weer aan een leuke opdracht bij DUO. Het is fijn om weer met het vak bezig te kunnen zijn en weer meer invulling aan de dagen te kunnen geven dan de vaatwasser uitruimen, de was ophangen en de aardappels schillen. Hopelijk het begin van weer een nieuwe periode na een erg lastige tijd.

Nu, aan het einde van het jaar kijken we ook weer vooruit naar 2015. Het jaar waarin Anke eind juni of begin juli weer thuis komt, maar het zal niet dezelfde dochter zijn. Ze zal in de kern het plezierige, hulpvaardige en enthousiaste meisje zijn dat op 13 augustus op het vliegtuig stapte. Maar ze zal ook een stuk volwassener, zelfverzekerder en zelfstandiger zijn. Ze neemt een heel jaar vol ervaringen mee in haar leven en kan dus niet meer dezelfde zijn. Ze zal gegroeid zijn als persoon, en dan bedoelen we hopelijk niet al te zeer in de breedte. Dat zal even wennen zijn maar bovenal ook fijn dat ze er weer is. Het jaar begint met het NK voor Mark en hopelijk nog mooie wedstrijden daarna. Het EK shorttrack is dit seizoen in Dordrecht. Wat zou het mooi zijn….. Verder gaan we in juni naar Alpe d’Huzes. Hank om te fietsen, Aafke als ondersteuner van het team. We hopen natuurlijk veel geld op te halen voor het KWF maar vooral ook dat dit moment Petra helpt bij de verwerking van haar grote verlies en om haar weg naar de toekomst weer te vinden.

Kerstkaart 2014

Wij gaan proberen ook in 2015 proberen van elke dag weer iets moois te maken samen. We hopen dat het  voor iedereen een heel mooi jaar wordt!

nov 292014
 

Op maandagavond 30 maart 2015 gaan we onder deskundige begeleiding van de “Groenste man van Drenthe” Albert Kerssies een natuurwandeling maken rond Havelterberg. Ook u kunt meelopen! Deelname is minimaal € 10,00 per persoon en uw gehele bedrag gaat via ons team Climb4Hope en Alpe d’Huzes naar het KWF. Geef u op via dit formulier. Betalen kan via de actiepagina’s van Alpe d’Huzes onder vermelding van uw naam en “natuurwandeling 30 maart” en het aantal personen. Eventueel kunt u ook nog voor aanvang met gepast geld betalen.

(klik in het formulier eerst op submit, controleer dan uw aanmelding, klik dan op confirmed. U ziet dan de bevestiging van uw aanmelding en krijgt deze ook per mail)

Om bij het aanmelden allerlei meldingen rond de betaling te vermijden, hebben we het evenement in het formulier gratis gemaakt. Het is dus vanaf 10 euro p.p.

Schaapskudde

Geef je snel op. De wandeling gaat door vanaf 10 personen en de maximale groepsgrootte is 35 personen. Steun het KWF en geniet van de mooie natuur met boeiende uitleg! Blijf ook vooral onze teampagina bezoeken voor interessante veilingen en andere nieuwtjes.

nov 202014
 

In juni 2015 gaan we met team Climb4Hope deelnemen aan Alpe d’Huzes. Hank gaat als fietser een paar keer de berg op en ik ga als teamondersteuner. Ons doel is om zoveel mogelijk geld bijeen te krijgen voor de strijd tegen kanker en om mensen die het zwaar hebben met deze ziekte een hart onder de riem te steken. Niet in het minst degenen die ons heel dichtbij staan en hun man en vader, onze zwager Jacob, moeten missen.

We hopen dat jullie allemaal ons team willen steunen. Kijk op www.climb4hope.nl waar we steeds weer nieuwe veilingen hebben lopen waarvan alle opbrengst via Alpe d’Huzes naar het KWF gaat. Ons team heeft ook een Facebook pagina.

Rechtstreeks aan ons doneren kan ook. Eén simpele klik, dan doneren via iDeal of PayPal en u steunt ons al enorm. Klik op deze link op naar onze actiepagina te gaan.

Allemaal heel erg bedankt voor jullie steun in de strijd tegen deze vreselijke, oneerlijke ziekte!

* hier de sponsorbrief van Hank

okt 082014
 

Via Vakantieveilingen hadden we een arrangement naar het Oktoberfest in München gewonnen. We hadden daar deze zomer al rekening mee gehouden toen we na onze fietsreis naar Steinach de fietsen bij Christa hadden laten staan. Die zouden we nu ook ophalen. Omdat we zondag 5 oktober al om 12.00 in onze gereserveerde box in de Hofbrautent moesten zijn, besloten we al eerder naar Beieren af te reizen. De hotels in en rond München bleken zeker bij het Oktoberfest vrij prijzig, maar we wonnen op Hotelkamerveiling voor een prikkie twee nachten in Warmensteinach; bovenin Beieren.

Zo vertrokken we dus al op vrijdag naar Beieren. Het was de dag van de Duitse eenwording dus we hadden weinig verkeer en konden vlot doorrijden, deze keer maar eens via de Sauerlandroute. In Warmensteinach parkeerden we bij de Steinacherstüberl en toen gingen we met de bus (gratis op de gastenkaart) en met de lift de Ochsenkopf op. Daar hebben we even boven gekeken en op een overvolle uitkijktoren het uitzicht bewonderd. Toen zijn we naar beneden gelopen en terug naar het hotel gewandeld. Omdat het bovenop de Ochsenkopf vreselijk druk was, wilden we daar niet eten. We besloten om onderweg op te steken. Het restaurant had een bediening die zo onervaren was, dat het gewoon komisch was om er naar te kijken. Het duurde wel een uur voor onze simpele bestelling op tafel stond maar we zaten lekker in het zonnetje. Daarna zijn we doorgelopen, deden we in het hotel een klein tukje en hebben we ’s avonds daar gegeten. Mooie hersftkleuren trouwens.

Warmensteinach

Zaterdag zijn we maar eens met de auto op ontdekkingsreis gegaan. We kwamen uit bij het Felsenlabyrint in Luisenburg. Dat was een mooi en bijzonder stukje landschap. Voor de wandeling omhoog en weer naar beneden tussen en onder alle rotsblokken door was je zo’n anderhalf uur kwijt. Hierna zijn we in Unterwarmensteinach een paar keer met een soort kart de berg af gesjeesd en toen hebben we de zwemkleding in de tas gedaan om in Bayreuth naar een Thermen te gaan. Op de terugweg ergens gegeten en zo weer een dag goed besteed samen.

Felsenlabyrint

Zondag stonden we op tijd op om in zo’n tweeënhalf uur naar München te rijden. Het AO Hostel in München Laim was snel gevonden en we parkeerden op een paar 100 meter afstand aan de straat. We namen de reistas vast mee naar het hotel en kleedden ons om in de bagageruimte. Er liepen er al meer in Lederhose en Dirndl rond. Wij hebben een paar jaar geleden in Innsbrück een keer in een aanbieding deze kleding gekocht om op de berg mooie foto’s te maken en zo kwam de kleding weer mooi van pas.

Daarna in de S-bahn een paar stations verder uitstappen. Het was al een hele belevenis om in een hele stoet mensen waarvan de meeste in Dirndl en Lederhose naar de Wies’n te lopen. Daar was het nog niet zo druk dus zijn we eerst maar eens rond gaan lopen. Zo wisten we alvast waar de Hofbrau tent was waar we van 12.00 – 17.00 uur een gereserveerde plek hadden. We zagen het beeld van Frau Bavaria die voor Beieren staat en kregen in het reuzenrad een mooi overzicht over het enorme terrein van de Wies’n. Daarna nog een stuk over de kermis lopen en ruim op tijd de Hofbrau tent in.

Oktoberfest München 2014

De organisator had box 14 gereserveerd en daar troffen we al twee oudere heren die hun plek al hadden gevonden. Zij waren die nacht aan komen rijden. Later kwamen er mensen die eerst meenden dat ze verkeerd waren omdat wij er in vol tenue zaten maar nog weer later een aantal heren die ook in de Lederhose liepen. Ieder van ons had een waardebon voor een halve haan, twee waardebonnen voor een Mass (1 liter) bier en één van € 7,50 om nog meer eten of drinken te bestellen. We namen eerst maar eens elk een halve haan. We waren al vroeg op dus hadden we zin in eten en dat leek ons ook wel verstandig voor we aan de andere waardebonnen begonnen. Bij elke bestelling komt er trouwens een bedrag van rond de 90 cent bedieningsgeld bij de waardebon of het bedrag op.

Oktoberfest München 2014

Daarna bestelde Hank een liter bier en Aafke een liter Radler. De tweede ronde (alweer een heel eind verder) nam Hank nog een Radler en deelden we er één. De laatste kregen we niet eens op. In de tent speelde een kapel en af en toe klonk er gejoel en gejuich als er iemand op de bank ging staan om een liter bier in één keer weg te drinken. Of vrolijk boe-geroep als dat niet lukte. Toen een paar mensen de box hadden verlaten (die ook niet echt vol werd) verving de serveerster het bordje “gereserveerd” door een bordje “vrije plaatsen”. Daarna kwamen er ook andere mensen in de box en met een stel uit Philadelphia hebben we nog gezellig zitten praten. Zij gingen de volgende dag naar Amsterdam dus hebben we ze ook nog even op Giethoorn gewezen. Ondertussen kwamen ze ook steeds langs met krakelingen, lebkuchen, souvenirs, rozen, etc. Hank heeft alleen een Hofbrau T-shirt van het Oktoberfest 2014 gekocht. Er kwam ook een vrijgezellenfeestje dames langs. Zij moest allemaal dingen verkopen want anders mocht ze niet trouwen. Dat zou zielig zijn, dus heeft Aafke nu een fraaie roze string. En we gebruikten elk de waardebon van 7,50 met een kleine bijbetaling voor een bord Kaiserschmarrn.

Oktoberfest München 2014

Iets na kwart over vijf kwamen er drie man van de Security vertellen dat we de box moesten verlaten omdat die klaar gemaakt moest worden voor de volgende groep. Daarna zijn we nog even een rondje over de kermis gegaan en keken we nog even in een andere tent. Het was inmiddels behoorlijk drukker buiten. Uiteindelijk namen we maar weer de S-bahn naar het hotel. De route naar het station kende nu twee stoeten. Eén die naar huis ging en één die nog een laatste avond naar de Wies’n ging. Maar wij vonden het mooi geweest en gingen redelijk op tijd slapen. Een mooie belevenis rijker en helaas een armband met bedeltjes van Aafke armer. Die hebben we inmiddels bij het Fundburö opgegeven maar eerlijk gezegd hebben we weinig hoop dat we die weer zien.

Oktoberfest München 2014

 

OKTOBERFEST

  • 2014 ca. 6,5 miljoen bezoekers, ca. 6,5 miljoen liter bier
  • Hofbrautent:
    • Grootste tent, 85 x 62 meter
    • Inclusief balkons ca. 6870 plaatsen
    • In 2013; in 16 dagen 780.000 l. bier
    • en 92.000 halve kippen
    • en 4200 rollades
    • en 6000 Duitse worsten
    • en 2.800 spareribs

Op maandagochtend waren we al mooi op tijd wakker dus hebben we maar uitgecheckt en zijn we naar Steinach gereden. Via Garmisch. De Alpen binnen rijden, voelt als thuis komen. We dronken een kop koffie bij Christa, die we meteen een mand Hollandse lekkerheden gaven als dank voor de zomer en dat onze fietsen er mochten staan. We konden er die nacht ook slapen want het kleine appartement was vrij. We hebben meteen de winter vastgelegd want die stond nog in potlood. Daarna haalden we onze fietsen uit de kelder. In de fietstassen zat nog wielerkleding dus de wielerbroek kon weer aan. We fietsen via het mooie Gschnitztal via Trins, Gschnitz en Feuerstein naar de Laponesalm. Via de Wiesenweg heen en de Waldweg terug. Bij de Laponsalm hebben we even wat gegeten en gedronken.

Steinach

Terug in Steinach zijn we nog even langs Franz gereden maar die was niet thuis. We lieten een zak mini-stroopwafels voor hem achter en reden door naar de Brenner. Na een bezoek aan het Outletcenter reden we terug naar Steinach. Christa dronk nog een bakje koffie bij ons  en bekeek op de tablet de foto’s van de zomer. Daarna hebben we gegeten bij Platzl en gingen we redelijk op tijd naar bed.

Steinach

We hadden dinsdag de hele dag tijd dus vertrokken niet voor dag en dauw. Dus konden we bij Christa in de keuken ontbijten en ze had zelfs een taartje mét kaarsje voor Hank die jarig was. We waren in München nog 40 geschat dus daar houden we het maar op. Daarna reden we via de Fernpas naar huis. Het was best druk met wat files en wegwerk en we kwamen op ongelukkige tijden langs een grote stad als Stuttgart en door het Ruhrgebied. We reden ook redelijk rustig met de fietsen achterop en na een uur of elf rijden haalden we Dukky uit Giethoorn op. We hebben in een paar dagen weer vreselijk veel gezien en gedaan!

PS: Christa Seehauser heeft in Steinach am Brenner twee prachtige appartementen en o.a. in januari 2015 zijn nog enkele weken vrij! Tel +43 (0)5272 6778

PS: en dan komt Aafke zo weer op haar werk 🙂

Bier